‘อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ข้ามีหว่านชิงชิงร่วมมือด้วย เรื่องราวก็ต่างออกไปทันที…ต่อให้เจอทั้ง 6 คนนั่น ขอเพียงหว่านชิงชิงสามารถพัวพันถ่วงรั้งพวกมันได้ล่ะก็ ข้าจัดการพวกมันได้แน่!’
‘กฏที่หว่านชิงชิงเข้าใจก็คือกฏแห่งไม้ และกฏแห่งไม้ก็ขึ้นเชื่อเรื่องความสามารถในการสนับสนุน เรื่องจะรบเร้าพัวพันลากถ่วงศัตรูให้ข้าลงมือ ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร’
เหตุผลที่ไฉนต้วนหลิงเทียนอยากให้หว่านชิงชิงมาร่วมมือกับเขา ไม่ใช่แค่เพราะหว่านชิงชิงนั่นเร็ว แต่หว่านชิงชิงเข้าใจกฏแห่งไม้
หากหว่านชิงชิงเข้าใจกฏแห่งลม เขาคงไม่คาดหวังอะไรกับหว่านชิงชิงมากนัก
ถึงแม้ว่าหว่านชิงชิงจะยังคงเร็วไม่ต่างอะไรจากตอนนี้
แต่กฏแห่งลมก็เด่นในเรื่องการเคลื่อนไหว ไม่ได้เชี่ยวชาญเรื่องลากถ่วงศัตรู ตราบใดที่คู่ต่อสู้ฉกฉวยโอกาสได้สำเร็จและมีความเร็วทัดเทียมกัน ก็มีหนทางหลบหนีไปได้ไม่ยาก
“หากเจอพวกมันข้าจะช่วยจัดการพวกมันให้!”
ต้วนหลิงเทียยนหยีตากล่าว นัยน์ตาทั้งคู่ยังฉายประกายวับวาบ
ได้ยินคำพูดของต้วนหลิงเทียน สองตาหว่านชิงชิงก็ทอประกายสดใสขึ้นมาทันที
นางยังจำได้ไม่มีวันลืม
ในอดีตยามพบเจอคนทั้ง 5 นั่น แม้นางจะไม่ได้ไปหาเรื่องอะไรอีกฝ่ายก่อน แต่นางก็ถูกบางคนหยามไว้ไม่น้อย
มี 2 คนที่กล่าวคำหยามเกียรติเหยียบย่ำศักดิ์ศรีนางจนไม่มีดีด้วยซ้ำ แต่ในเมื่อนางสู้ผู้อื่นเขาไม่ได้ ต่อให้คับแค้นรังเกียจอีกฝ่ายมากแค่ไหน ก็ทำอะไรไม่ได้อยู่ดี
