ต้วนหลิงเทียนมองกล่าวกับหว่านชิงชิงอย่างกระตือรือร้น ถึงแม้ตอนนี้สมควรมีคนของคฤหาสน์หั่วหลีออกจากค่ายไปไกลแล้ว แต่ยังไงก็ต้องมีคนอยู่อีกเยอะแน่นอน!
และปกติแล้ว ศิษย์ที่เข้าสู่แดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางของคฤหาสน์อมตะระดับ 6 ทั้งหลาย รวมแล้วก็มีเกือบหมื่น
กล่าวได้ว่าคฤหาสน์อมตะระดับ 6 แต่ละแห่งจะส่งศิษย์เข้ามาแข่งขันในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางเฉลี่ยแล้วก็หลายร้อยคน…
คนนับร้อยๆ ส่วนใหญ่จะทยอยกันเข้ามาช่วงครึ่งเดือนแรก ตอนนี้ก็ยังเป็นช่วงต้นเดือน กล่าวได้ว่าสมควรมีคนทยอยออกจากค่ายราวๆวันละ 20 คน…
นอกจากนี้ถึงแม้คนที่อยู่ภายในแดนสวรรค์ใต้โบราณจะไม่อาจใช้ยันต์อมตะสื่อสารใดๆได้
แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าคนในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางจะไม่อาจรับการติดต่อด้วยยันต์อมตะสื่อสารทางวิญญาณจากบุคคลด้านนอก…
“ตราบใดเรื่องที่ข้าดักหน้าค่ายคฤหาสน์หั่วหลีแพร่ออกไป คนของคฤหาสน์หั่วหลีย่อมเร่งติดต่อยอดฝีมือขุนนางอมตะ 10 ทิศที่อยู่ในนี้ ให้ย้อนกลับมาจัดการข้าที่ดักหน้าค่ายแน่นอน….”
“ในเมื่อขุนนางอมตะ 10 เหล่านั้นต้องย้อนกลับมาจัดการข้า เช่นนั้นข้าก็ไม่ต้องลำบากไปหาแต้มให้เหนื่อย…พวกมันจะเป็นฝ่ายเอาแต้มมาส่งให้ข้าถึงที่เอง!”
กล่าวถึงจุดนี้สองตาต้วนหลิงเทียนก็ทอประกายสว่างไสวปานดวงดารา ทำราวกับเห็นภาพคะแนนสะสมกำลังไหลมาเทมา…
“อะไร? นี่เจ้าคิดไปดักหน้าค่ายคฤหาสน์หั่วหลีอย่างโจ่งแจ้งเลยหรือ!?”
