เมื่อสัมผัสได้ถึงอารมณ์รุนแรงของหว่านชิงชิง ต้วนหลิงเทียนก็ไม่คิดจะบีบคั้นอีกฝ่าย แต่ก็ลอบเสียดายไม่น้อยที่พลาดโอกาสได้แต้มง่ายๆไป…
อย่างไรก็ตามเรื่องที่ทำให้ต้วนหลิงเทียนต้องประหลาดใจ ก็คือวาจาประโยคถัดมาของหว่านชิงชิง
“แต่ถึงงข้าจะบอกเจ้าไม่ได้ว่าค่ายคฤหาสน์อู่จ้านของข้าอยู่ที่ไหน…แต่เมื่อ 2 วันก่อนข้ากับเหิงเฟิงเคยผ่านไปแถวๆสถานที่ตั้งค่ายคฤหาสน์หั่วหลี…”
หว่านชิงชิงกล่าว
“ค่ายคฤหาสน์หั่วหลีงั้นรึ?”
สองตาต้วนหลิงเทียนทอประกายจ้า เขาไม่คิดเลยว่าหว่านชิงชิงจะรู่ที่ตั้งค่ายคฤหาสน์อมตะระดับ 6 แห่งอื่น!
สำหรับค่ายคฤาหสน์อู่จ้าน ด้วยความที่หว่านชิงชิงไม่คิดทรยศ และไม่ยอมบอก เขาก็ไม่อาจฝืน
แต่ถ้าเป็นที่ตั้งค่ายคฤหาสน์หั่วหลี เช่นนั้นนางก็ไม่ต้องรู้สึกลำบากใจอะไรใช่ไหม?
“หากเจ้าอยากไปค่ายคฤหาสน์หั่วหลีข้าสามารถพาเจ้าไปได้…แต่ข้าขอบอกเจ้าไว้ตรงนี้เลยว่าข้าจะไม่ช่วยเจ้า หรือปรากฏตัวให้คนของคฤหาสน์หั่วหลีเห็นเด็ดขาด….”
หว่านชิงชิงกล่าว
การไปดักหน้าค่ายแบบนี้ ไม่ต่างอะไรจากการหักหน้าทั้งลูบคมคฤหาสน์อมตะระดับ 6 นั้นๆ หว่านชิงชิงย่อมไม่คิดจะล่วงเกินคฤหาสน์อมตะระดับ 6 ด้วยเรื่องนี้แน่นอน…
“ไม่มีปัญหา”
ต้วนหลิงเทียนกล่าวตอบอย่างตรงไปตรงมา “ข้าจัดการเรื่องค่ายคฤหาสน์หั่วหลีเอง…ส่วนเจ้าแค่ซ่อนตัวไว้ก็พอ”
“เอาล่ะ ตอนนี้เจ้ารีบพาข้าไปเร็ว!”
