สีหน้าหว่านชิงชิงเปลี่ยนไปทันที และนางก็ส่ายหัวออกมาอย่างแน่วแน่ “เรื่องพรรค์นั้นเจ้าอย่าได้หวังว่าข้าจะบอก! ข้าไม่มีวันพาเจ้าไปแน่…หากข้าพาเจ้าไป ข้ายังต่างอะไรกับคนทรยยศของคฤหาสน์อู่จ้าน! ให้ตายข้าหว่านชิงชิงก็ไม่มีวันทรยศคฤหาสน์อู่จ้าน!!”
หว่านชิงชิงนั้นเป็นหญ้าต้นหนึ่งที่เติบโตมาในหุบเขา หลังจากจำแลงกายเป็นมนุษย์ได้แล้ว นางที่ไม่ประสีประสาเรื่องราวใดๆในโลกหล้า ก็ได้คฤหาสน์อู่จ้านนำกลับมาชุบเลี้ยง หาไม่แล้วนางอาจต้องตายไปเพราะความไม่ประสาแต่แรก..
และเนื่องจากนางงถือกำเนิดมาจากพืชหญ้า จิตใจจึงบริสุทธิ์กว่ามนุษย์มาก และนางก็รู้เรื่องการกตัญญูรู้คุณ และการตอบแทนบุญคุณเป็นอย่างดี
เมื่อเดือนที่แล้วหว่านชิงชิงก็ได้ยินเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนมาดักหน้าค่ายคฤหาสน์อู่จ้านเช่นกัน
วันนั้นเห็นว่าต้วนหลิงเทียนกำจัดศิษย์คฤหาสน์อู่จ้านออกไปรวดเดียวเกือบโหล เรียกว่าสร้างความอับอายให้คฤหาสน์อู่จ้านไม่น้อย
สำหรับเรื่องนี้ศิษย์คฤหาสน์อู่จ้านก็ทำอะไรไม่ได้ อย่างดีก็ออกมาด่าทอต้วนหลิงเทียนด้านนอกเพื่อระบายความขุ่นเคืองเท่านั้น
หว่านชิงชิงรู้ดี
เว้นเสียแต่หวังไท่จะอยู่ในค่ายคฤหาสน์อู่จ้าน
หาไม่แล้วไม่ว่าใคร หากล่วงล้ำออกจากเขตค่ายคฤหาสน์อู่จ้าน และเจอเข้ากับต้วนหลิงเทียน ก็จำต้องออกไปจากแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางแต่โดยดี
“เจ้าใจเย็นก่อน เจ้าไม่อยากบอกก็ไม่เป็นไร…”
