“เท่าที่ข้ารู้ แม้แดนสววรรค์ใต้โบราณระดับกลางจะอยู่มานานมากแล้ว หากแต่รูปแบบสภาพแวดล้อมและภูมิประเทศยังไม่ซ้ำกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว…และทุกคราที่บังเกิดความเปลี่ยนแปลง สถานที่ตั้งค่ายของคฤหาสน์อมตะอื่นๆก็จักเปลี่ยนไป ไม่มีทางปรากฏขึ้นในลักษณะเดิม”
“ดังนั้นต่อให้ตอนนี้เจ้าจะจำทางไปค่ายคฤหาสน์อู่จ้านจากค่ายคฤหาสน์เฉวียนโยวได้แล้ว แต่พอเจ้าเข้าไปอีกครั้งในเดือนหน้า หากเจ้ามุ่งหน้าไปตามทิศทางเดิม ก็ไม่มีทางพบเจอค่ายคฤหาสน์อู่จ้านแน่”
ฉีเทียนหมิงกล่าวถึงจุดนี้ ก็มองต้วนหลิงเทียยนด้วยสายตาลึกซึ้ง “ที่ข้ากล่าวมา…เจ้าคงเข้าใจใช่ไหม”
“เข้าใจแล้ว”
ต้วนหลิงเทียนคลี่ยิ้มขื่นขมพลางพยักหน้ารับ “ข้าไม่รู้ว่ามันจะมีอะไรแบบนี้ด้วย…หากเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ไม่แปลกที่จะไม่มีแผนที่”
สภาพแวดล้อมและลักษณะภูมิประเทศของแดนสวรรค์ใต้โบราณจะบังเกิดความเปลี่ยนแปลงทุกครั้งที่มีการล้างอันดับ…
ค่ายของคฤหาสน์อมตะต่างๆ ก็จะเปลี่ยนสถานที่ตั้ง
แบบนี้จะให้วาดแผนที่กันยังไง?
มันเป็นไปไม่ได้เลย
“ผู้ตรวจการฉี!”
“ผู้ตรวจการฉี!”
…
ทันใดนั้นเอง พลันมีเสียงหนึ่งดังขึ้นจากด้านนอก และน้ำเสียงของคนเหล่านี้ก็ฟังดูไม่ได้ยำเกรงเหมือนเหล่าศิษย์และอาวุโสทั่วไปในคฤหาสน์เฉวียนโยว กระทั่งเรียกหาฉีเทียนหมิงอย่างเป็นกันเองนัก
“ผู้นำยังไม่ทันมา แต่เจ้าพวกแพะชรานี่กลับมากันไวเสียจริง”
