‘2 วัน 2 คืนที่ผ่านมาอย่าว่าแต่ค่ายของคฤหาสน์อมตะไหนเลย…ข้ายังไม่เห็นแม้แต่เงาใครสักคน…’
หลังจากออกจากหน้าค่ายคฤหาสน์อู่จ้านแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ไม่พบเจอใครอีกเลย และไม่เจอค่ายคฤหาสน์อมตะระดับ 6 อื่นใดอีก
แต่อย่างน้อยๆเขาก็จำได้แล้วว่าค่ายคฤหาสน์เฉวียนโยวและค่ายของคฤหาสน์อู่จ้านตั้งอยู่ที่ไหน
อย่างไรก็ตามค่ายของคฤหาสน์เฉวียนโยวนั้น เขารู้ไปก็ไม่มีประโยชน์ เพราะเขาไม่อาจไปดักตีคนของคฤหาสน์เฉวียนโยวเพื่อช่วงชิงคะแนนได้ เว้นเสียแต่จะเจอคนที่มาเฝ้ารอเล่นงานคนของคฤหาสน์เฉวียนโยว
สำหรับค่ายคฤหาสน์อู่จ้าน เมื่อ 2 วันก่อนเขากำจัดคนไปทั้งสิ้น 11 คน เช่นนั้นยังจะมีใครกล้าออกมาอีก?
หรือจะให้ไปรอคนที่จะกลับค่ายคฤหาสน์อู่จ้าน?
แต่ไฉนคนของคฤหาสน์อู่จ้านต้องกลับค่ายด้วย? ตอนนี้มันปลายเดือนแล้ว แค่รออยู่ข้างนอกไม่ทันไรเดี๋ยวก็ถูกอาคมในป้ายส่งตัวออกไปเพราะหมดเวลาเอง
ดังนั้นต้วนหลิงเทียนจึงไม่คิดเสียเวลาไปกับการดักรอหน้าค่ายคฤหาสน์อู่จ้าน
‘ตอนนี้เวลาที่มีก็เหลือไม่ถึง 2 วัน 1 คืนดีด้วยซ้ำอันดับในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางก็จะล้างใหม่แล้ว…ท่าทางคนที่ยังอยู่ที่นี่ก็คงมีน้อยเต็มที คิดจะหาใครสักคนยังต่างอะไรกับงมเข็มในกองฟาง’
ขณะเหินร่างต้วนหลิงเทียนก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย
