ร็จนะ”
ได้ยินเช่นนี้ หัวใจของอู๋เฟยอวี่ก็สะท้านรุนแรง
แม้ตัวตนระดับสูงในตระกูลอู๋ของพวกเขาจะเดาผลลัพธ์นี้ได้แล้วจากพฤติกรรมของเจียงผิงอัน แต่เมื่อเจียงผิงอันแถลงออกมาตรง ๆก็ยังทำให้อารมณ์ของอู๋เฟยอวี่ซับซ้อนอยู่เล็กน้อย
อู๋เหลี่ยงเป็นพี่ชายของเขา
ความตายของพี่ชายทำให้เขารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย
เจียงผิงอันกล่าวต่อ “ข้าเองก็มีสายเลือดบริสุทธิ์ของมารสวรรค์ในตัว ทุก ๆ ระยะหนึ่ง ข้าสามารถกลั่นแก่นฐานโลหิตออกมาขายให้ตระกูลอู๋ของพวกเจ้าหนึ่งหยดได้”
ดวงตาของอู๋เฟยอวี่เบิกกว้าง
การกลั่นแก่นฐานโลหิตจะสิ้นเปลืองพลังในกายอย่างยิ่ง ต้องใช้เวลาพักฟื้นเนิ่นนาน
ปกติแล้ว หากมิใช่ญาติสนิทกันหรือขาดเงิน ผู้ฝึกตนจะไม่มีทางเอาแก่นฐานโลหิตของตนมาขาย
เจียงผิงอันขาดเงินหรือ? แน่นอนว่าไม่
การซื้อขายครั้งนี้สร้างรายได้แก่เขาพันกฎเกณฑ์ หากนำไปใช้จ่ายตามปกติ ก็สามารถใช้ได้จนถึงขอบเขตบูรณาการ
แต่บุตรศักดิ์สิทธิ์ยังจะขายแก่นฐานโลหิตให้กับพวกเขาตระกูลอู๋นั่นก็เท่ากับไว้หน้าพวกเขาแล้ว
“ขอบคุณเจ้านิกาย!”
อู๋เฟยอวี่รีบกล่าวขอบคุณ ก่อนจะก่นด่าอย่างไม่พอใจ “อู๋เหลี่ยงเจ้าสารเลวนั่นน่ารังเกียจยิ่ง กระทั่งร่างคนอื่นก็จะชิงไป ข้าอู๋เฟยอวี่ละอายนักที่ต้องเกี่ยวข้องกับอู๋เหลี่ยง!”
“ใต้เท้าเจ้านิกายวางใจเถิด เราตระกูลอู๋จะคุ้มกันเจ้านิกายอย่างแน่นอน ผู้ใดกล้าล่วงเกินเจ้านิกาย เราตระกูลอู๋จะถล่มล้างโคตรมัน!”
การแสดงอารมณ์ขอ
