“ให้ตายเถอะ นี่ศิษย์พี่กงซุนจิ้งถูกศิษย์คฤหาสน์เฉวียนโยวคนนี้จัดการรึเปล่า…คงไม่เกิดเรื่องอะไรขึ้นกับศิษย์พี่หรอกนะ!?”
“คงไม่มีเรื่องอะไรหรอก…ให้มองไปทั่วคฤหาสน์เฉวียนโยว ขุนนางอมตะ 10 ทิศอายุไม่ถึงพันปีของพวกมัน นอกจากโจวหงเจี๋ยกับอีก 2 คนที่เข้าใจความลึกซึ้งของกฏ 6 ประการและพึ่งจะริเริ่มเข้าใจประการที่ 7 ก็ไม่มีใครต่อกรกับศิษย์พี่ได้แล้ว”
“อีกทั้ง ถึงศิษย์ 2 คนที่ข้าพูดถึงจะร้ายกาจกว่าศิษย์พี่กงซุนจิ้ง แต่ก็ไม่ถึงขั้นร้ายกาจมากพอจะฆ่าศิษย์พี่กงซุนจิ้งได้ทันก่อนที่จะบดขยี้ป้ายหยก”
“อย่างไรก็ตาม พวกเราทุกคนล้วนรู้จักชื่อสองคนนั่นดี…ต้วนหลิงเทียนนี่ไม่ใช่พวกมันแน่!”
“หรือโจวหงเจี๋ยกับพวกมันจะใช้ศิษย์ที่ชื่อต้วนหลิงเทียนนี่เป็นตัวล่อ จากนั้นก็ร่วมมือกับต้วนหลิงเทียนอะไรนั่นกลุ้มรุมสังหารศิษย์พี่กงซุนจิ้ง!?”
“เป็นไปไม่ได้! ต่อให้พวกมันจะใช้ศิษย์ธรรมดามาล่อศิษย์พี่กงซุนจิ้งแล้วล้อมฆ่าได้จริง พวกมันก็ไม่มีวันมอบคะแนนให้ศิษย์ธรรมดาๆหรอก!!”
…
เหล่าศิษย์คฤหาสน์ปี้ชิงเริ่มพูดคุยถกเถียงกันยกใหญ่ ด้วยไม่มีใครรู้สักคนว่าต้วนหลิงเทียนเป็นใครมาจากไหน กระทั่งพวกมันพึ่งจะเห็นศิษย์คฤหาสน์เฉวียนโยวชื่อนี้เป็นครั้งแรก
“เข้าไปตรววจดูข้างในเถอะ ว่าลูกแก้ววิญญาณของศิษย์พี่กงซุนจิ้งยังอยู่ดีหรือไม่…”
ศิษย์คฤหาสน์ปี้ชิงคนหนึ่งออกความเห็น
