“หืม?”
เดิมทีกงซุนจิ้งคิดว่าในเมื่อมันเลือกที่จะจากไป อีกฝ่ายก็คงจะแยกย้ายไปเช่นกัน
เพราะสุดท้ายแล้วมันก็ไม่อาจฆ่าอีกฝ่ายได้ และอีกฝ่ายก็ไม่มีทางฆ่ามันได้
ในกรณีนี้จะปะทะกันต่อก็ไร้ประโยชน์อะไร
“อะไร? หรือข้าไว้ชีวิตเจ้าแล้ว แต่เจ้ายังรั้นอยากตาย?”
กงซุนจิ้งมองถามต้วนหลิเทียนที่มาหยุดขวางเบื้องหน้าด้วยรอยยิ้มเย็นชา
“อยากตาย?”
ได้ยินคำกล่าวของกงซุนจิ้ง ต้วนหลิงเทียนก็อดอึ้งไม่ได้ จากนั้นก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังร่า “หากเจ้าคิดจะฆ่าข้า นั่นหมายความว่าเจ้าต้องไล่ตามความเร็วและความถี่ในการเคลื่อนย้ายข้ามมิติของข้าได้ทันซะก่อน…”
“ในฐานะที่พวกเราเป็นขุนนางอมตะ 10 ทิศเหมือนกัน หากเจ้าคิดจะไล่ข้าอย่างน้อยๆเจ้าก็ต้องเข้าใจความลึกซึ้งที่ส่งเสริมความเร็วเป็นหลักของกฏแห่งไฟได้ถึง 2 ประการ…”
“ความลึกซึ้งที่หนุนเสริมความเร็วเป็นหลักของกฏแห่งไฟก็มีลุกโหม กับท่องอัคคี…ไม่ต้องกล่าวถึงเรื่องที่เจ้าสมควรเข้าใจแค่ความลึกซึ้งลุกโหมเท่านั้น ต่อให้เจ้าจะเข้าใจความลึกซึ้งท่องอัคคี แต่ในสภาพแวดล้อมที่ไม่มีเพลิงไฟแบบนี้ เจ้าจะใช้มันได้ยังไง?”
ต้วนหลิงเทียนรู้สถานการณ์ของอีกฝ่ายดีจนไม่รู้ว่าจะรู้ดีกว่านี้ได้อย่างไรแล้ว
เพราะกฏแห่งไฟนั้นกล่าวไปเป็นกฏที่เขาตั้งใจจะใช้มันเป็นหลักก่อนจะได้กฏมิติมา ไหนเลยเขาจะไม่รู้ว่ามันมีพลังยังไง?
