หลังเหล่าศิษย์และอาวุโสของคฤหาสน์เฉวียนโยวในลานและในตำหนักคุยกันไปสักพัก ก็เห็นพ้องต้องกันว่า…
ศิษย์ฝ่ายนอกนาม ต้วนหลิงเทียน ที่ผู้ตรวจการฉีพามาส่งเป็นการส่วนตัวเมื่อราวๆหนึ่งชั่วยามก่อน สมควรต้องใช้วิธีขี้โกงอะไรบางอย่างในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลางเพื่อเอาแต้มมาแน่นอน!
หาไม่แล้วชายหนุ่มที่อายุไม่ถึงร้อยปี ไฉนสามารถติดอยู่ใน 100 อันดับแรกได้?
“หรือว่าผู้ตรวจการฉีขอให้มันโกงเป็นพิเศษ…แต่ถ้าหากมันไม่ติด 20 อันดับแรก จะโกงไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรไม่ใช่รึ?”
หลายคนเอ่ยความเห็นออกมาด้วยความงุนงง
“ตอนนี้ก็เหลือเวลาไม่กี่วันก่อนที่จะล้างอันดับแล้ว…ต่อให้จะเข้าไปโกงจริง ก็ไม่น่าจะติด 20 อันดับแรกได้มิใช่หรือ?”
“ก็ไม่แน่นักหรอก…หากคนของคฤหาสน์อมตะอื่นๆที่พอมีคะแนนสูงเข้าหน่อย เลือกจะรับสินบนและช่วยโกงคะแนนให้มันเล่า? เรื่องติด 20 อันดับแรกก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้นี่?”
“ที่เจ้าว่ามามันก็อาจเป็นไปได้…ไม่แน่ผู้ตรวจการฉีอาจจะจงใจพามันมาแบบรับความอัปยศโดยเฉพาะ เพื่อให้มันโกงจนติดอยู่ใน 20 อันดับแรก!”
“บัดซบ! นี่คฤหาสน์เฉวียนโยวของพวกเราตกต่ำถึงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน! กระทั่งเพื่อให้ติด 20 อันดับแรก จำต้องใช้วิธีต่ำช้าแบบนี้แล้วหรือ?”
…
