หลังเหล่าศิษย์และอาวุโสของคฤหาสน์เฉวียนโยวเริ่มเห็นพ้องต้องกันว่า ต้วนหลิงเทียน สมควรเป็นคนที่ผูตรวจการฉีพามาแบกรับความอัปยศในการโกงเพื่อให้ติด 20 อันดับแรก พวกมันก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมาอย่างสะทกสะท้อน…
คฤหาสน์เฉวียนโยวของพวกมัน ตกต่ำถึงขั้นนี้แล้วหรือ?
เพื่อให้ติดอยู่ใน 20 อันดับแรกของแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับกลาง ก็ต้องอาศัยวิธีโกงคะแนนแบบนี้แล้ว?
เป็นธรรมดาว่ายังมีคนที่เห็นต่าง
“ข้าคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจจริงๆ หากคิดจะโกงเพื่อให้ติด 20 อันดับแรกจริง ไฉนไม่ให้ศิษย์พี่โจวหงเจี๋ยเป็นคนรับแต้มแทนมันเล่า? เพราะขาดแค่ไม่กี่แต้มก็ติด 20 อันดับแรกแล้วไม่ใช่หรือไร จำเป็นต้องไปหาเด็กอายุน้อยกว่า 100 ปีมารับหน้าที่โกงคะแนนด้วยหรือ? แถมเจ้าหนูนั่นก็ไม่มีแต้มติดตัวสักแต้ม แล้วต้องจ่ายไปเท่าไหร่กันถึงจะได้คะแนนมากพอ?”
“ฟังเจ้าพูดแล้วข้าปวดหัวตึ๊บเลย…มันก็จริงของเจ้า! หากจะโกงมิสู้ให้โจวหงเจี๋ยเป็นคนรับแต้มเสียประเสริฐกว่า ไฉนต้องไปหาคนอื่นมาด้วย”
“แต่ถ้าคะแนนที่ได้มาไม่ใช่เพราะการโกง…เหตุไฉนชายหนุ่มอายุไม่ถึงร้อย ถึงติด 100 อันดับแรกได้ทั้งที่เข้าไปไม่ทันไรเล่า?”
“พวกเจ้าว่า…มันจะเป็นไปได้รึเปล่า ที่เจ้าหนูนั่นมันเดินดุ่มๆไปเจอคนที่กำลังสู้กันอยู่ และพอดีทั้งดันคู่ตกตายไปพร้อมกัน มันเลยได้แต้มมาแบบงงๆ?”
