ดั่งคำกล่าว อรหันต์ยังมีวันพิโรธ นับประสาอะไรกับหงจีและถงฉี่ซาน พอได้ยินวาจาดังกล่าวของต้วนหลิงเทียน ก็เริ่มมีโมโหขึ้นมาแล้ว
ศิษย์ฝ่ายนอกคฤหาสน์เฉวียนโยวผู้นี้ ไม่เพียงแต่จะไม่ยอมรับความหวังดีของพวกมัน แต่ยังหาญกล้ากล่าวคำว่าจะเป็นฝ่ายเมตตาละเว้นพวกมัน?
หรืออีกฝ่ายยังไม่ตื่นจากฝัน?
“เจ้าหนูเอย…เห็นทีหากข้าไม่ทุบตีเจ้าจนร่ำร้องโอดโอยเสียหน่อย ดูท่าเจ้าคงไม่อาจรู้ได้ว่าในโลกนี้เหนือฟ้ายังมีฟ้า เหนือคนยังมียอดคน…เช่นนั้นข้าจักให้เจ้ารับทราบถึงความแตกต่างระหว่างศิษย์ฝ่ายนอกคฤหาสน์เฉวียนโยวกับพวกเรา ศิษย์ฝ่ายในคฤหาสน์หลิ่วสือจนซึ้งไปถึงทรวง!”
หงจีสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หลังจากระงับโทสะอารมณ์ลงแล้ว มันก็มองจ้องไปยังต้วนหลิงเทียนด้วยสายตาดุดัน กล่าวคำเสียงเย็น
พอกล่าวจบคำ แสงพลังสีทองทั่วร่างของมันก็ส่องสาดออกมาสว่างจ้า จากนั้นผิวกายของมันก็เริ่มแปรเปลี่ยนเป็นสีทองอร่าม ทั้งร่างสีทองของมันยังห้อมล้อมไปด้วยประกายอัสนีสีทองแลบลั่นแปลบปลาบ แผ่กลิ่นอายเยียบเย็นอันตรายนัก!
“ความลึกซึ้งกายาทองคำ?”
สองตาต้วนหลิงเทียนหดหยีเล็กลง ไม่ยากที่เขาจะมองได้ออกว่าพลังที่หงจีกำลังใช้อยู่ ก็คือพลังจากความลึกซึ้งกายาทองคำของกฏแห่งทอง
ความลึกซึ้งกายาทองคำ ทำให้ทั่วร่างผู้ใช้อัดแน่นไปด้วยพลังของธาตุทอง เพิ่มพูนพลังสามารถทุกสาย ไม่ว่าจะความเร็วก็ดี พลังป้องกันก็ดี ยังมีการโจมตีอีกด้วย
