พริบตาต่อมาคมมีดไม้ที่เกิดจากการควบรวมเศษหนามที่ป่นสลายก็หยุดกึกลงกลางหาว ราวกับพุ่งชนกำแพงอะไรบางอย่าง ไม่อาจขยับเขยื้อนแผลงฤทธิ์ใดๆได้สืบต่อ ประหนึ่งพวกมันถูกผนึกค้างกลางอากาศโดยสมบูรณ์! สุดท้ายไม่กี่ลมหายใจต่อมาพวกมันก็สลายหายไปในอากาศราวกับไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน!!
ต้วนหลิงเทียนไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะเขาพบได้แต่แรกว่าจะเถาวัลย์หนามก็ดี หนามที่ยิงพุ่งออกมาก็ดี หรือคมมีดไม้ที่ก่อเกิดจากเศษหนามควบรวมก็ดี ล้วนแล้วถูกสร้างขึ้นจากพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดและพลังของกฏแห่งไม้ทั้งสิ้น ไม่ใช่เถาวัลย์รากไม้อะไรที่แท้จริง
และเมื่อต้วนหลิงเทียนทำลายการโจมตีของเถาวัลย์หนามและคมมีดไม้ลงได้อย่างสมบูรณ์ ต้วนหลิงเทียนก็พบว่าเบื้องหน้าประหนึ่งมีแสงสว่างวาบขึ้น จากนั้นไม่เพียงแต่ร่างปลอมของเขาจะอันตรธานหายไป ลานศิลาอันไร้ขอบเขตใต้เท้าเขาก็หายไปแล้ว ทุกอย่างสาบสูญไปราวไม่เคยมีมาก่อน
‘ออกจากภาพมายาแล้วรึ’
มองไปยังฉากเรื่องราวรอบๆ ต้วนหลิงเทียนก็พบว่าบัดนี้เขาได้กลับมาอยู่ในหุบเขา ที่เต็มไปด้วยบุปผานานาพรรณและมวลหมู่วิหกเรียบร้อย นอกจากนั้นยังมีวังแลดูเก่าแก่โบราณหลังหนึ่งตั้งอยู่ ป้ายเหนือประตูวังดังกล่าวปรากฏอักษรงดงามดั่งหงส์มังกรเด่นหรา
วังผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อย!
“เจ้าต้องการเป็นผู้พิทักษ์คฤหาสน์น้อยของคฤหาสน์เฉวียนโยวเราหรือ?”
ทันใดนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำและแหบแห้งก็ดังเข้าหูต้วนหลิงเทียน
