สถให้นาง
“ร้อยเม็ด”
“ก-… กี่เม็ดนะ? ร้อยเม็ด? แน่ใจนะว่าที่เจ้ามีกับตัวคือโอสถบูรณะเต๋า มิใช่โอสถอื่น? เข้าใจอะไรผิดหรือไม่?”
รอยยิ้มบนใบหน้าจี้เฟยพลันหายวับ
หากเจียงผิงอันบอกมีน้อย นางก็ยังเชื่อได้ แต่ชายผู้นี้กลับบอกนางว่ามีร้อยเม็ด
โอสถบูรณะเต๋าเม็ดหนึ่งมูลค่าสิบกฎเกณฑ์ ร้อยเม็ดก็คือพันกฎเกณฑ์
นิกายเทวมารทั้งสถานก็มีมันได้เพียงปีละร้อยเม็ด เจียงผิงอันจะมีมากมายเพียงนั้นได้อย่างไร? เว้นแต่เขาไปปล้นสำนักหลอมโอสถมา
เจียงผิงอันกล่าว “เจ้าเอาโอสถบูรณะเต๋าออกมาเม็ดหนึ่ง ข้าจะดูเองว่าเหมือนของข้าหรือไม่”
อันที่จริง เขาหามีโอสถบูรณะเต๋าอยู่กับตัวไม่
“เอ้า มันเป็นแบบนี้”
จี้เฟยยกมือขึ้น นำโอสถสีส้มแดงออกมาอย่างระมัดระวังเม็ดหนึ่ง
โอสถนี้มีขนาดเท่าหนึ่งนิ้วหัวแม่มือ ส่งกลิ่นหอมคล้ายดอกเหมยเคล็ดพลังห้อมล้อม เรืองประกายส้มแดง
“นี่คือโอสถบูรณะเต๋า ที่เจ้ามีอยู่ไม่น่าเป็นเช่นนี้…”
จี้เฟยยังพูดไม่ทันจบ เจียงผิงอันก็ฉวยโอสถบูรณะเต๋าไป
หากเป็นในเวลาทั่วไป เจียงผิงอันไม่มีทางฉวยมันได้แน่ แต่จี้เฟยหาคาดคิดไม่ว่าชายผู้นี้จะฉวยมันไปจากนาง จึงมิได้เตรียมตัวระวังไว้
ดวงตาของจี้เฟยเบิกกว้างทันที นางคว้าคอเจียงผิงอันไว้
“เจ้าผู้ชายตัวเหม็นสมควรตาย เจ้าโกหกข้าเรื่องโอสถ! รีบคืนมาเลยนะ หาไม่ข้าจะสูบเจ้าให้แห้ง!”
“อย่าห่วงเลย”
เจียงผิงอันใช้อ่างสัมฤทธิผลคัดลอกโอสถบูรณะเต๋าหนึ่งเม็ดพบว่าหนึ่งโอสถบูรณะเต๋าต้
