เหลิ่งเอี้ยพยักหน้ารับ จากนั้นก็มองจ้องต้วนหลิงเทียนตาเขม็งเอ่ยออกเสีงเย็น “ต้วนหลิงเทียน ครั้งสุดท้ายเพราะยันต์เงาวายุจากซุนเหลียงเผิง ถึงทำให้เจ้ารอดพ้นเงื้อมมือข้ามาได้…วันนี้ให้ข้าชมดูเถอะ ว่าเจ้าจักเอาปัญญาที่ไหนมาหลบหนีไปต่อหน้าต่อตาข้าได้อีก!”
“ก่อนที่เจ้าจะลงมือ ขอข้าถามสักคำได้ไหม…ว่าเจ้ารู้ได้ยังไงว่าข้าอยู่ที่นี่?”
ต้วนหลิงเทียนมองเหลิ่งเอี้ยพลางเอ่ยถามเรื่องที่เขาสงสัยออกไป ด้วยสีหน้าซึมเซาราวกับคนที่ปลงตกกับชีวิตแล้ว
“ฮ่าๆๆ ในเมื่อเจ้าเป็นคนกำลังจะตายเช่นนั้นบอกเจ้าไปก็ไม่เสียหาย…รองผู้นำองค์กรมือสังหารกะโหลกเลือดของพวกเรา อาศัยเส้นสายบางประการในคฤหาสน์เฉวียนโยว จนในที่สุดก็พบว่าเจ้าใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายข้ามระนาบเทวโลกออกจากหลิงหลัวเทียนมายังเขตคฤหาสน์เอี้ยนซานในแดนผิงเทียนของอวี้หวงเทียน!”
“แน่นอนว่าเขตคฤหาสน์เอี้ยนซานนั้นกว้างใหญ่ไม่ใช่เล่นๆ…อย่างไรก็ตาม พวกเรามาถึงได้ไม่ทันไร ก็ได้ยินข่าวลือเรื่องที่มีจักรพรรดิอมตะกลับชาติมาเกิด หลอกเหล่าอัจฉริยะขอบเขตยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดของระนาบเทวโลกทั้ง 5 มาเป็นเครื่องสังเวยต้นไม้เทพสังเวยสวรรค์!”
“เช่นนั้นพวกเราจึงเดาได้ไม่ยาก ว่าเจ้าเองก็สมควรเป็นผู้ที่ถูกจักรพรรดิอมตะกลับชาติมาเกิดอะไรนั่นหลอกให้มาเป็นเครื่องสังเวยเช่นกัน”
