สารเลวสมควรตายนั่นไม่รู้ทำเช่นไร จึงลอกเลียนพลังกลืนกินของมันเอาชนะมันในขอบเขตเดียวกันได้
สิ่งที่ทำให้บรรพชนจระเข้สติแตกที่สุดคือ ผู้สู้เสมอกับเขาเป็นเพียงอวตารของเจียงผิงอันเท่านั้น
เรื่องนี้เกินรับไหวสำหรับบรรพชนจระเข้ผู้เย่อหยิ่งนัก
ไม้งามจะโดนลมถอน เจียงผิงอันเจิดจรัสเกินไป ทุกเผ่าพันธุ์ล้วนกลัวว่าเขาจะเติบโตจึงคิดกำจัด ยอดฝีมือกำลังหลักล้วนเคลื่อนพล
วิกฤตร้ายแรงเกินครั้งใดโอบล้อมเจียงผิงอัน
อย่าได้มองเจียงผิงอันว่าไร้เทียมทานในขอบเขตเดียวกัน ต่อหน้ายอดฝีมือ เขาก็เหมือนเป็นเพียงมนุษย์ฟาง จะบีบจะเค้นเช่นไรก็ย่อมได้ ศัตรูสามารถปฏิบัติกับเขาได้ตามอำเภอใจ มิอาจขัดขืนได้เลย
จิ้งจอกเก้าหางจี้เฟยลุกขึ้น อาภรณ์ปราณก่อตัวกลับมาคลุมกาย
ขณะนี้ นางทรงเสน่ห์ยิ่งนัก เรือนผมยุ่งเหยิงเปียกเหงื่อลู่ไปกับตัวรอยยิ้มพึงพอใจบนใบหน้าดุจถ่านไม้ยามเหมันต์ ทำให้ปวงชนอยากเข้าใกล้
นางเผยต้นขาเย้ายวน ก้าวเดินมายังโต๊ะ รินชาหอมกรุ่นให้ตนหนึ่งถ้วยหลังจิบไปสองสามหนก็ผ่อนลมหายใจยาว
“สดชื่น!”
จี้เฟยหันกลับมามองชายผู้ลุกตามขึ้นมา แล้วกล่าวยิ้ม ๆ “เรื่องนี้ข้าผิดเอง ขอโทษนะ ส่วนเรื่องทรัพยากรเจ้านิกาย…..”
“ไสหัวไป!”
เจียงผิงอันเดินออกมาด้วยสีหน้าคล ้าดำ ฝีเท้าโซเซ
เขาสู้ในสมรภูมิมาหลายเดือนยังไม่เหนื่อยเพียงนี้ ปีศาจจิ้งจอกนี่เหมือนสุนัขหิวโซมาสามปี บ้าคลั่งยิ่งนัก
“เจ้าจะไปไหน นี่คือที่พำนักเจ้านิกาย ที่อยู่ของ
