“แต่กระนั้น ด้วยความต่างของอุปกรณ์อมตะ เจ้าก็ยังอ่อนกว่าข้าหลายขุม…ต่อให้มิต้องกล่าวถึงอุปกรณ์อมตะ เดิมทีพลังระดับนี้ของเจ้าก็ยังถือว่าห่างกับข้าอยู่มาก”
เจียงหลานเอ่ยออกเสียงเรียบ
พอกล่าวจบคำ ร่างเจียงหลานก็ค่อยๆลอยตัวขึ้นสูง ก้มลงมองต้วนหลิงเทียน หลิงเจวี๋ยอวิ๋น และหลินเฟยหยางด้วยท่าทีราวกับเจ้าชีวิตมองข้าทาสบริวาร “ข้าจักให้โอกาสพวกเจ้าทั้ง 3 ได้มีชีวิตรอด…”
“ตราบใดที่พวกเจ้ายินยอมให้ข้าปลูกฝังตราทาสลงวิญญาณ ข้าก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าพวกเจ้า…”
“ไม่เพียงแต่ข้าจะไม่ฆ่าพวกเจ้าเท่านั้น ข้ายังจะมอบโอกาสประเสริฐให้พวกเจ้าทั้ง 3 คนอีกด้วย…ขอเพียงพวกเจ้าทั้ง 3 ยอมจำนนต่อข้า พวกเจ้าก็สามารถประลองกันเพื่อผลเทพสังเวยสวรรค์อีกผลที่เหลืออยู่ ใครแข็งแกร่งที่สุดก็จักได้รับผลเทพสังเวยสวรรค์ไปใช้!”
“แน่นอนว่า ต้องตั้งอยู่บนพื้นฐานที่ต้วนหลิงเทียนเจ้า…มิอาจใช้อุปกรณ์อมตะจอมราชันคู่นั่นได้!”
กล่าวถึงประโยคท้าย เจียงหลานก็หันไปหยุดมองต้วนหลิงเทียนโดยไม่รู้ตัว เสียงยังเน้นหนักเป็นพิเศษ
ยอมให้ปลูกฝังตราทาส?
หน้าต้วนหลิงเทียนจมลงโดยพลัน
เขาย่อมรู้ดีว่าตราทาสที่ว่าคืออะไร เมื่อปลูกฝังแล้ว มันไม่อาจลบเลือนไปจากวิญญาณได้ เว้นเสียแต่ผู้ที่ปลูกฝังตราทาสลงมือลบตราทาสดังกล่าวด้วยตัวเอง หาไม่แล้วก็ไม่มีผู้ใดสามารถขจัดมันได้เลย!
