ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อยินยอมให้ผู้อื่นปลูกฝังตราทาสลงวิญญาณแล้ว ก็เสมือนขายตัวเป็นข้าทาสผู้อื่นเขา และยังต้องเป็นทาสไปชั่วชีวิตอีกด้วย!
“เจ้าฝันไปเถอะ!”
หลินเฟยหยางเป็นคนแรกที่ตะโกนออกมา “ให้เจ้าปลูกฝังตราทาสลงวิญญาณข้าหรือ? ไม่มีวัน! ข้ายอมตายเสียดีกว่า!!”
“ฝันละเมอของตัวโง่งม!”
หลิงเจวี๋ยอวิ๋นยังอดกล่าวเย้ยหยันออกมาไม่ได้
“หากข้ายอมให้เจ้าปลูกฝังตราทาส…ถึงจะได้รับผลเทพสังเวยสวรรค์นั่นจนข้ากลายเป็นขุนนางอมตะ 10 ทิศแล้วยังจะมีความหมายอันใด?”
ต้วนหลิงเทียนเองก็อดกล่าวเย้ยออกมาไม่ได้
“เหอะๆๆ…ดูเหมือนพวกเจ้าทั้ง 3 ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตางั้นสินะ?”
ถึงแม้จะมีคิดไว้บ้างแล้วว่าเรื่องราวอาจจะลงเอยอีหร็อบนี้ แต่พอเผชิญหน้าเข้าจริงๆ เจียงหลานก็อดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงหัวเราะออกมาอย่างไม่สบอารมณ์
“เช่นนั้นข้าจักส่งพวกเจ้าทั้ง 3 ไปตามทาง แล้วรับผลเทพสังเวยสวรรค์ทั้งสองไปเสีย!”
พอเจียงหลานกล่าวจบคำ ดาบผลึกแก้วสีฟ้าในมือของมันก็สาดแสงสีฟ้าออกมาเจิดจ้า โถงถ้ำกว้างใหญ่คล้ายถูกชโลมย้อมไปด้วยสีฟ้าทันใด!
“ฆ่า!!”
หลินเฟยหยางคำรามออกมาอย่างดุร้าย สองตาแผดแสงแรงกล้า ร่างพุ่งทะยานขึ้นฟ้าไปดั่งมังกรสมุทรทะยานโผล่พ้นลำน้ำ ปรี่ตงเข้าหาเจียงหลานอย่างเกรี้ยวกราด!
ขณะเดียวกันด้านต้วนหลิงเทียนกับหลิงเจวี๋ยอวิ๋นก็เริ่มลงมือทันที
ทั้งหมดลงมืออย่างที่ไม่ต้องนัดหมายใดๆทั้งสิ้น
