“ถึงตอนนั้นข้าจะไว้ชีวิตก็แต่หลิงเจวี๋ยอวิ๋นกับหลินเฟยหยาง…หากพวกมันคนใดยอมสวามิภักดิ ให้ข้าปลูกฝังตราทาส ข้ายังจักมอบผลเทพสังเวยสวรรค์ให้มันทะลวงถึงขอบเขตขุนนางอมตะ 10 ทิศทันที!”
ไม่ทราบตั้งแต่ตอนไหน แต่สาตายของเจียงหลานก็ไปหยุดมองหลิงเจวี๋ยอวิ๋นกับหลินเฟยหยางอีกครั้ง
หากเป็นไปได้ มันก็อยากให้ 1 ใน 2 คนนี้ยอมสวามิภักดิ์เป็นข้ารับใช้ของมัน
แน่นอนว่าหากทั้งทั้งคู่เลือกจะสวามิภักดิ์มัน มันก็จะยอมรับไว้ไม่ขัดข้อง หากแต่จะมอบผลเทพสังเวยสวรรค์ที่เหลืออีกผลให้หลิงเจวี๋ยอวิ๋น
ถึงหลิงเจวี๋ยอวิ๋นกับหลินเฟยหยางล้วนแล้วแต่เข้าใจความลึกซึ้งของกฏ 3 ประการถึงขั้นตอนความสำเร็จเบื้องต้น และเข้าใจความลึกซึ้งประการที่ 4 ได้บางส่วนเหมือนกัน
อย่างไรก็ตาม กฏที่หลิงเจวี๋ยอวิ๋นเลือกทำความเข้าใจก็คือ ‘กฏแห่งความตาย’ ซึ่งเป็น 1 ใน 4 กฏสูงสุด! นั่นไม่ใช่อะไรที่กฏแห่งน้ำจะเทียบได้เลย!!
ในแง่ของศักยภาพแล้ว หลิงเจวี๋ยอวิ๋นย่อมเหนือกว่าหลินเฟยหยางมาก!
…
ภายในโถงถ้ำอันกว้างใหญ่ไพศาล เหล่ายอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดทั้งหลายก็ยังคงเข่นฆ่ากันสืบต่อ…
เสียงร่ำร้องด้วยความไม่ยินยอมดังขึ้นเป็นครั้งคราว และทุกคราก็จะมีหนึ่งชีวิตที่ร่วงหล่น แถมผู้ที่ร่วงหล่นเหล่านี้ก็ล้วนแล้วแต่ไม่ธรรมดาสามัญทั้งสิ้น
เพราะพวกมันไม่ว่าคนไหน ก็เป็นชนชั้นอัจฉริยะที่มีขุมกำลังระดับ 7 อยู่เบื้องหลังทั้งนั้น…
