“เจียงผิงอัน?”
คิ้วของเหลียงผิงขมวดแน่น ใบหน้าสุดแสนงุนงง “เจียงผิงอันทำไม? เขาให้ผลประโยชน์อะไรกับขุมกำลังพวกนี้?”
“มิใช่ให้ผลประโยชน์อะไรหรอก”
ประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อสูดหายใจลึก ๆ ราวอยากจะสงบอารมณ์ในใจ
“เจียงผิงอันบดขยี้ปีศาจสมุทรขอบเขตหลอมสุญตาไปครึ่งหนึ่งในทะเลบูรพา ขัดขวางบรรพชนจระเข้ไว้ในเทือกเขาไร้สิ้นสุด และในแดนอุดร เขาสังหารบุตรมาร มารสวรรค์เลือดบริสุทธิ์ลงได้”
ยามเขากล่าวถึงตอนท้าย น ้าเสียงของเขาแปรเปลี่ยน เจือเสียงสั่นเล็กน้อย
ดวงตาของเหลียงผิงเบิกกว้าง ใบหน้าปรากฏความเหลือเชื่อ
“มิใช่…”
เขาอ้าปากจะพูดบางสิ่ง ทว่าเมื่อนึกถึงพลังต่อสู้ของเจียงผิงอันขึ้นมา เขาก็เปลี่ยนไปกัดฟันกล่าว “เรื่องเช่นนี้ บุตรข้าก็ทำได้เหมือนกัน!”
ยามเหลียงผิงกล่าวถึงตรงนี้ น ้าเสียงของเขามิได้ชัดเจน เห็นได้ชัดว่าหามั่นใจไม่
เลิกพูดถึงว่าบรรพชนจระเข้เป็นตัวตนแข็งแกร่งชวนสะพรึงเช่นไรไปก่อน ว่าถึงบุตรมาร มารสวรรค์สายเลือดบริสุทธิ์ลำพังก็น่ากลัวมากแล้ว
มารสวรรค์เลือดบริสุทธิ์ตนก่อนหน้าคือมังกรซึ่งเกือบบรรลุเป็นเซียนได้
มารสวรรค์เลือดบริสุทธิ์เป็นตัวตนซึ่งต่อสู้ทัดเทียมร่างโกลาหลได้ แม้บุตรเขาเหลียงเซียวหงจะเอาชนะร่างโกลาหลมาแล้ว แต่นั่นเป็นเพียงชัยชนะฉิวเฉียด ชนะได้เพราะวรยุทธ์
หากให้สู้กันจริง ๆ บุตรเขาเหลียงเซียวหงอาจฆ่าร่างโกลาหลมิได้
แต่เจียงผิงอันกลับฆ่าบุตรมารลงแล้ว
การจะทำเช่นนี้ได้ ห
