มายความว่าความแข็งแกร่งของเจียงผิงอันต้องสูงกว่าบุตรมารมากนัก
“ข้ายังพูดไม่จบ” ผางเหิง ประมุขแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อกล่าวเสียงเข้ม “ศึกทั้งสามเกิดขึ้นพร้อมกัน”
“อะไรนะ! เกิดขึ้นพร้อมกัน! เจ้านี่สู้สามสมรภูมิในคราวเดียว ตัวประหลาดหรือไร!”
เหลียงผิงมิอาจสะกดอารมณ์ไว้ในอกได้อีก
ในที่สุดเขาก็รู้แล้วว่าทำไมแขกเหรื่อในงานเลี้ยงจึงจรจากกันกะทันหัน
สามร่างของเจียงผิงอัน แต่ละร่างล้วนมีพลังต่อสู้ระดับอัจฉริยะสูงสุด ต่อสู้แยกกันได้!
ขณะที่บุตรเขาเพิ่งทำได้แค่ทำให้หัวหน้าเผ่าน้อยของเผ่าอีกาทองสามหัวถอยร่นไป เจียงผิงอันก็ฆ่าบุตรมาร ขวางบรรพชนจระเข้ไว้…
ความต่างชั้นนี้มิใช่ธรรมดา
ยามขุมกำลังหลักเห็นว่าเจียงผิงอันผิดมนุษย์เพียงนี้ พวกเขาก็เริ่มดีดลูกคิดในใจกันทันที
หากเจียงผิงอันมิได้เติบโตก็ว่าไปอย่าง แต่ยามใดเขาเติบโต เขาจะเป็นนักพรตเสินซวีคนต่อไปอย่างแน่นอน!
ทุกผู้ทราบว่าพวกเขาแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อมีความขัดแย้งกับเจียงผิงอัน และต้องเลี่ยงพวกเขาไปก่อนชั่วขณะหนึ่ง
เหลียงผิงพลันรู้สึกว่างานเลี้ยงของพวกเขาแดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อเหมือนกลายเป็นเรื่องน่าขัน
แค่ขับไล่เผ่าอีกาทองสามหัวไปได้ พวกเขากลับอวดโอ่เอิกเกริกจัดงานเลี้ยงฉลอง
ขณะที่ศัตรูใดที่เจียงผิงอันเผชิญ ล้วนเหนือชั้นกว่าอีกาทองสามหัวมากนัก
เทียบกันแล้ว พวกเขาเหมือนจำอวดข้างถนนไม่มีผิด
“ท่านพ่อ ท่านประมุข”
เหลียงเซียวหงเดินเข้ามา ใบหน้า
