‘ที่นี่มัน…สถานที่ๆเจียงหลานจัดเตรียมไว้ตั้งแต่ชาติก่อนสินะ?’
เมื่อสองตาของต้วนหลิงเทียนแลเห็นแสงสว่างอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองถูกส่งตัวมายังถ้ำที่กว้างพอประมาณแห่งหนึ่ง และผนังโดยรอบล้วนเป็นกำแพงหิน ไร้ประตูหน้าต่างหรือช่องทางอันใด เป็นสถานที่ปิดทึบ
“หวงเอ้อ!”
อาศัยหนึ่งห้วงคิด ต้วนหลิงเทียนก็ติดต่อกับจิตวิญญาณอุปกรณ์เทพอย่างหวงเอ้อในทะเลวิญญาณทันนี “หลิงเจวี๋ยอวิ๋นบอกข้าไว้เมื่อครู่ ว่าหากข้ามาถึงที่นี่ ท่านจะช่วยข้าจัดการเรื่องค่ายกลมายาหลอนประสาท”
อย่างไรก็ตาม เสียงต้วนหลิงเทียนพึ่งจะดังในทะเลวิญญาณได้ไม่ทันไร ก่อนที่หวงเอ้อจะทันได้ตอบคำด้วยซ้ำ เสียงเด็กปากไม่สิ้นกลิ่นน้ำนมของปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดินก็ดังขึ้นมาเสียก่อน “เจ้าหนูเอย…เรื่องแค่นี้ไหนเลยต้องลำบากหวงเอ้อ อาศัยข้าปฐพีเทพผู้นี้ก็จัดการได้เหลือแหล่แล้ว!!”
เสียงกล่าวท้ายประโยค คล้ายปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดินจะอวยตัวเองไม่น้อย!
“เจ้ามีความสามารถอะไรแบบนั้นด้วยเหรอ?”
ต้วนหลิงเทียนรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง
“ธรรมดา!”
ต้วนหลิงเทียนที่เอ่ยถามไปด้วยความประหลาดใจ ก็ได้ยินเสียงตอบด้วยของปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดินเร็วไว กระทั่งน้ำเสียงเด็กน้อยยังไม่หย่านมมารดาของมัน ยังเต็มไปด้วยความโอ้อวดถึงที่สุด
“หึ!”
