สุดท้าย ท่ามกลางสายตาของทุกผู้คน ก็คงเหลือแต่แหวนพื้นที่วงหนึ่ง ชุดเกราะอมตะ และอุปกรณ์อมตะคู่กายของยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดจากระนาบปี้สุ่ยเทียน ค่อยๆหล่นร่วงลงมาตามแรงโน้มถ่วง พร้อมๆกันกับที่หัวจิตหัวใจทุกคนก็ดิ่งวูบลงไปตามๆกัน…
“ช่างเป็นค่ายกลที่ร้ายกาจนัก…ไม่เพียงแต่จะปกคลุมปิดกั้นได้ทั่วทั้งยอดเขา แต่กลับมีพลังสังหารน่ากลัวขนาดนี้…”
ยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดหลายคนได้แต่กล่าวออกมาอย่างหวาดกลัว
และเมื่อเห็นยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดจากระนาบปี้สุ่ยเทียนตกตายไปต่อหน้าต่อตา ถึงแม้เหล่ายอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดที่เหลือจะคิดหลบหนีจากไปเหมือนเดิม แต่พวกมันก็ไม่กล้าทำลงมือส่งเดชอีก ทั้งหมดเอาแต่จับจ้องไปยังม่านพลังโปร่งแสงที่ครอบคลุมยอดเขาหมาป่าหอนฟ้าเอาไว้ ด้วยสายตาทำราวกับนั่นคือศัตรูชั่วชีวิต!
และหลังจากนั้นไม่ทันไร ม่านพลังโปร่งแสงดังกล่าว ก็ค่อยๆจางลงเรื่อยๆ สุดท้ายก็อันตรธานหายไปจากสายตาของทุกคน
อย่างไรก็ตามแม้ม่านพลังโปร่งแสงนั่นจะดูเหมือนหายไปแล้ว แต่ก็ไม่มีใครกล้าคิดลองดีอีก พวกมันเห็นกรณีตัวอย่างจากยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดจากระนาบปี้สุ่ยเทียนกับตา จึงรู้ว่าม่านพลังดังกล่าวก็แค่ถูกซ่อนเอาไว้ชั่วคราว และหากใครคิดจะหลบหนีอีก ไม่พ้นกระตุ้นค่ายกลให้เปิดกางม่านพลังอีกเป็นแน่!
“ค่ายกลนี่…จักรพรรดิอมตะที่กลับชาติมาเกิดนั่น ไม่น่าจะควบคุมได้ดั่งใจใช่ไหม?”
