ต้วนหลิงเทียนหันไปมองหลิงเจวี๋ยอวิ๋นด้วยคิ้วขมวดย่นยู่ เอ่ยถามผ่านพลังเสียงหนัก “หากในแดนลับของมันจัดตั้งค่ายกลทำนองนี้ไว้อีก…กระทั่งหากมีค่ายกลที่ทรงพลังระดับนี้อย่างอื่น แล้วพวกเราจะช่วงชิงผลเทพสังเวยสวรรค์กับมันยังไง…”
พลังสังหารที่ค่ายยกปะทุออกมาเมื่อครู่ ต้วนหลิงเทียนไม่อาจไม่กลัว!
“เจ้าอย่าได้กังวล”
เมื่อเทียบกับความวิตกกังวลของต้วนหลิงเทียน หลิงเจวี๋ยอวิ๋นยังคงสงบนิ่งไม่แยแส “ค่ายกลทั้งหมดของมันสมควรถูกจัดตั้งเมื่อชาติที่แล้ว เมื่อเวลาผ่านไปนับร้อยปีแบบนี้ ต่อให้ชาติก่อนมันจะอัดพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดขอบเขตจักรพรรดิอมตะไว้แค่ไหน แต่บัดนี้อย่างดีก็คงเหลือพลังแค่ขอบเขตราชาอมตะเท่านั้น…”
“นอกจากนั้นพลังของกฏแห่งน้ำที่ปะทุออกมาเมื่อครู่ ก็เกิดจากพลังที่มันบรรจุไว้ในค่ายกลแต่แรก เรื่องจะฆ่ายอดเซียนยอมตะขั้นสูงสุดได้ก็ไม่แปลก”
“อย่างไรก็ตาม ที่ค่ายกลปะทุพลังสังหารเมื่อครู่ หาใช่การควบคุมของมันไม่! เพราะตอนนี้ด้วยพลังของมันคงไม่อาจควบคุมค่ายกลระดับนี้ได้…ทั้งหมดเป็นเพราะเมื่อครู่ยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดของปี้สุ่ยเทียนลงมือก่อนเท่านั้น หากมันไม่ลงมือทำอะไร มันก็ไม่มีทางโดนโจมตีแน่นอน”
“เพราะค่ายกลนั่น สมควรตอบโต้กลับโดยอัตโนมัติ…”
