“ดูเหมือนจะเป็นอย่างที่ข้าเดาไว้ไม่ผิด…จักรพรรดิอมตะที่กลับชาติมาเกิดนั่น มันไม่เพียงแต่จะต้องการยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดมาสังเวยต้นไม้เทพสังเวยสวรรค์เท่านั้น แต่มันยังคัดมาแต่ชนชั้นอัจฉริยะขอบเขตยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุด!”
เสียงผ่านพลังของหลิงเจวี๋ยอวิ๋นดังขึ้นในหูต้วนหลิงเทียน “อย่างที่ข้ากล่าวไว้ก่อนหน้า การกระทำเช่นนี้ของมันต้องมีจุดประสงค์แน่นอน…หาไม่แล้วไฉนมันถึงต้องลำบากลำบนไปชักชวนชนชั้นอัจฉริยะขอบเขตยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดแบบนี้ด้วย…”
“การรวบรวมสุดยอดอัจฉริยะนับหมื่นเช่นนี้ มิใช่เรื่องราวอันง่ายดายเลย…แม้มันจะรวบรวมคนมาจาก 5 ระนาบเทวโลก แต่อย่างน้อยๆเอาแค่ใช้จ่ายขณะเดินทางของมัน ก็ไม่ต่างอะไรจากเอาอุปกรณ์อมตะระดับราชานับพันชิ้นไปละลายน้ำ…”
“มันลงทุนเฟ้นหาอัจฉริยะขอบเขตยอดเซียนอมตะถึงขนาดนี้…ให้บอกว่ามันไม่มีจุดประสงค์อะไร ข้าไม่มีวันเชื่อเด็ดขาด”
“บางทีสิ่งที่ข้าเดาไว้ตอนแรกคงไม่ผิด…ยอดเซียนอมตะขั้นสูงุสดชนชั้นอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์และเชาว์ปัญญาสูงสมควรเพิ่มโอกาสที่ผลเทพสังเวยสวรรค์จะสุกงอมได้ในระดับหนึ่ง!”
หลิงเจวี๋ยอวิ๋นกล่าวออกมารวดเดียวจบ
“อืม นอกจากเรื่องนี้ข้าเองก็มองไม่เห็นเหตุผลอื่น…แต่แบบนี้ก็นับว่าส่งผลดีกับพวกเราจริงๆ เพราะสุดท้ายแล้วหากโอกาสเกิดผลเทพสังเวยสวรรค์มันมีแค่ 1 ใน 10 ส่วน ต่อให้พวกเราสองคนจะรอดจนจบ แต่โอกาสได้ผลเทพสังเวยสวรรค์ของพวกเราก็ริบหรี่เกินไป”
