ต้วนหลิงเทียนพยักหน้าและเดินตามหลิงเจวี๋ยอวิ๋ขึ้นเวทีไป ขณะเดียวกันเมื่อมาหยุดยืนกลงเวทีแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็สะบัดมือเรียกผลึกอมตะระดับสูง 100,000 ชิ้นให้ออกมากองเกลื่อนพื้นเวทีทันที
เห็นฉากดังกล่าวหลิงเจวี๋ยอวิ๋นก็อึ้งไปเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากมายนัก
เพราะสำหรับมันแล้ว ผลึกอมตะระดับสูง 100,000 ชิ้นก็ไม่ได้มีค่าอะไรมากมาย
เป็นธรรมดาวว่าผลึกอมตะระดับสูง 100,000 ชิ้นก็ไม่ได้มีค่ามากมายอะไรสำหรับต้วนหลิงเทียนในตอนนี้เช่นกัน เพียงแค่ต้วนหลิงเทียนไม่คิดติดค้างอะไรหลิงเจวี๋ยอวิ๋น กระทั่งยังเลือกจะจ่ายเผื่อให้ด้วย
ตั้งแต่เมื่อชาติก่อนตอนอยู่บนโลก เขามักทำตามหลักการที่ว่า
ตราบใดที่เป็นปัญหาที่สามารถแก้ไขได้ด้วยเงิน เขาไม่คิดติดค้างใคร
หนี้น้ำใจ นับเป็นหนี้ที่ยากชำระคืนมากที่สุดในโลก
‘ไม่น่าแปลกใจเลยที่ไฉนบันทึกในหอตำราฝ่ายในของนิกายอมตะกล่าวไว้ ว่าต้องใช้ผลึกอมตะระดับสูงเท่านั้นหากคิดจะใช้ค่ายกลเคลื่อนย้าย…เพราะสุดท้ายหากเป็นผลึกอมตะระดับกลางหรือต่ำ ค่ายกลเคลื่อนย้ายคงไม่อาจทำงานได้…’
ขณะที่ต้วนหลิงเทียนมองผลึกอมตะระดับสูง 100,000 ชิ้น ถูกหมอกสีขาวจากค่ายกลเคลื่อนย้ายแผ่มาปกคลุม ก็นึกถึงเรื่องที่เขาได้รู้จากหอตำราของนิกายอมตะเป้าผู่ขึ้นมา
ตัวค่ายกลนั้นสามารถรองรับผลึกอมตะได้แค่ 100,000 ชิ้นเท่านั้น หากไม่ใช่ระดับสูงเกรงว่าพลังงานที่ได้จะไม่พอ จำต้องใช้ผลึกอมตะระดับสูงขึ้นไป
