“หากสองคนคิดจะใช้ค่ายกลเคลื่อนย้ายด้วยกัน ก็ต้องผสานสำนึกเทวะลงสู่ของเหลวสีขาวทั้งคู่ก่อน…ค่ายกลถึงจะเริ่มต้นกะบวนการส่งตัว แน่นอนว่าถ้าคิดถึงจุดหมายไม่เหมือนกัน มันก็จะไม่ทำงาน”
หลิงเจวี๋ยอวิ๋นเอ่ยขึ้น
“เอาล่ะ”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า จากนั้นก็รอให้หมอกสีขาวทำการย่อยสลายดูดซับผลึกอมตะระดับสูงทั้ง 100,000 ชิ้นจนกลายเป็นของเหลวแล้วเสร็จ ค่อยแผ่สำนึกเทวะไปยังของเหลวสีขาวตามที่หลิงเทียนอวิ๋นบอก
‘อวี้หวงเทียน แดนผิงเทียน คฤหาสน์เอี้ยนซาน’
ต้วนหลิงเทียนคิด
เดิมทีต้วนหลิงเทียนก็ไม่ได้รู้สึกอะไรมาก แต่พอกำลังจะเดินทางไปจริงๆ ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกระวนกระวายใจเล็กน้อย
นั่นเพราะในอวี้หวงเทียน มีตัวตนที่เขารู้จักดีในชาติก่อน
อย่างเช่นราชาวานร ซุนหงอคง แม่ทัพเทียนเผิง ตือโป๊ยก่าย หรือซัวเจ๋งจากไซอิ๋ว และยังมียอดคนอื่นๆอีก
เรียกว่าทั้งหมดล้วนเป็นตัวตนในตำนานปรัมปราทั้งสิ้น
‘อย่างไรเสียด้วยด่านพลังของข้าตอนนี้คงยากจะเข้าถึงตัวตนเหล่านั้นได้…ในบรรดาตัวตนในตำนานทั้งหลาย ที่อ่อนแอที่สุด ก็ไม่พ้นต้องเป็นจักรพรรดิอมตะกันแล้วกระมัง’
ต้วนหลิงเทียนลอบทอดถอนในใจ
หากเขาเป็นจักรพรรดิอมตะคนนึงในอวี้หวงเทียน ก็อาจจะมีลู่ทางพบเจอตัวตนในตำนานเหล่านั้นของอวี้หวงเทียนได้ แต่อาศัยด่านพลังของเขาตอนนี้ กระทั่งยามหน้าประตูบ้านผู้อื่นก็คงไม่อาจเป็นได้
‘จะว่าไป…แดนผิงเทียนที่ว่านั่น?’
