ซุนเหลียงเผิงกล่าวจบก็ถอนหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง
ได้ยินคำพูดของซุนเหลียงเผิงต้วนหลิงเทียนก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ “หรือ…ไม่มีทางออกจากนิกายอมตะเป้าผู่ โดยไม่ให้นักฆ่ากะโหลกเลือดนั่นรู้จริงๆ?”
ถึงแม้ต้วนหลิงเทียนจะเตรียมใจ้ไว้แล้วว่านักฆ่ากะโหลกเลือดที่มาฆ่าเขารอบนี้จะร้ายกาจ แต่ก็ไม่คิดว่าจะเคี้ยวยากขนาดนี้ กระทั่งจะลักลอบออกไปนอกนิกายโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว ก็ดูท่าจะทำไม่ได้!
มาตอนนี้ต้วนหลิงเทียนก็ตระหนักได้ ว่าบางทีเขายังมองเรื่องราวง่ายเกินไปอยู่บ้าง
แค่จะออกไปอย่างปลอดภัย ยังไม่ง่ายเลย
‘หรือข้าต้องใช้อุปกรณ์อมตะจอมราชันสิ้นเปลืองครั้งสุดท้ายจริงๆ? หากระดับพลังข้าทัดเทียมกับจอมราชันอมตะ 1 ต้นกำเนิด บวกกับกฏแห่งไฟที่เข้าใจในตอนนี้ โดยมีเพลิงเทพโกลาหล ทองเทพสุดลี้ลับ และปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดินช่วยอีกแรง ก็อาจจะฆ่านักฆ่ากะโหลกเลือดนั่นได้…’
คิดถึงจุดนี้ หว่างคิ้วต้วนหลิงเทียนก็ขดย่นเป็นปมโดยไม่รู้ตัว เพราหากไม่จำเป็นจริงๆ เขาไม่อยากใช้อุปกรณ์อมตะจอมราชันสิ้นเปลืองครั้งสุดท้ายในลักษณะนี้เลย
อุปกรณ์อมตะจอมราชันนั่น มันเหลือให้เขาใช้ได้อีกแค่ครั้งเดียวเท่านั้น เมื่อใช้ไปแล้ว มันก็จะหมดสิ้นคุณค่าทันที
และในขณะที่คิ้วต้วนหลิงเทียนขดย่นเป็นปม เขาก็พบว่าซุนเหลียงเผิงก็กำลังขมวดคิ้วอยู่เช่นกัน สีหน้าแววตายังเต็มไปด้วยความลังเล คล้ายกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่างอยู่
‘หืม?’
