“เจ้านั่นบอกข้าว่ามันบังเอิญไปเจอมรดกสถานที่สมควรเป็นของตัวตนขอบเขตจักรพรรดิอมตะ ภายในสมควรมีสิ่งของล้ำค่ามากมาย และยังพึ่งปรากฏขึ้นมาได้ไม่นาน อีกทั้งมันเจออุปกรณ์อมตะระดับจอมราชันแต่ไม่อาจเก็บได้…มันยังใช้ลูกแก้วเงาลอยให้ข้าดูด้วย ว่ามันไปเจอของดีมาจริงๆ”
หลิงเจวี๋ยอวิ๋นกล่าว “สิ่งของที่วางอยู่ตรงหน้าแต่มันเอามาไม่ได้…เป็นอุปกรณ์อมตะระดับจอมราชันจริงๆ”
“เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเจ้านั่นพอพบว่าเจ้ายังไม่ทะลวงถึงขอบเขตขุนนางอมตะ ก็เลยถามต่อว่าติดต่อข้าได้หรือไม่…และข้อความแรกที่เจ้าติดต่อขามาก็คือถามข้าว่าข้าบรรลุถึงขุนนางอมตะแล้วรึยัง…”
สองตาต้วนหลิงเทียนทอประกายเรืองขึ้นวูบหนึ่ง “หรือมรดกสถานของจักรพรรดิอมตะที่ว่า…จำกัดด่านพลังผู้ที่จะเข้าไปด้านในให้ไม่เกินขุนนางอมตะ?”
“ไม่ผิด”
หลิงเจวี๋ยอวิ๋นตอบกลับ
“หากมีแค่อุปกรณ์อมตะระดับจอมราชัน หรือแม้แต่อุปกรณ์อมตะระดับจักรพรรดิ คงไม่อาจทำให้เจ้าสนใจได้กระมัง?”
ต้วนหลิงเทียนถาม
คนอื่นๆนั้นอาจไม่ทราบความเป็นมาของหลิงเจวี๋ยอวิ๋น แต่เขารู้ดีว่าหลิงเจวี่ยอวิ๋นนั้นเป็นคนที่มาจากตระกูลใหญ่ของดินแดนการล่มสลายแห่งทวยเทพ อีกทั้งยังมีอุปกรณ์เทพด้วยซ้ำ กับอีแค่อุปกรณ์อมตะระดับจักรพรรดิย่อมมีไม่ขาด
“นั่นมันแน่อยู่แล้ว”
