สำหรับเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนไม่รู้จักผลเทพสังเวยสวรรค์ หลิงเจวี๋ยอวิ๋นก็ไม่ได้แปลกใจอะไร เพราะผลเทพสังเวยสวรรค์เป็นอะไรที่หาได้ยากมาก ถึงแม้จะปรากฏเมล็ดพันธุ์ของมันอยู่บ่อยครั้ง แต่ส่วนใหญ่ก็จะถูกเอาไปใช้เป็นกระสายยามากกว่า
มีน้อยคนนักที่คิดจะปลูกต้นไม้เทพสังเวยสววรค์ เพราะมันต้องใช้พลังงานหล่อเลี้ยงมหาศาล ไม่เว้นต้องใช้วัตถุดิบมากมายเผื่อทำให้เมล็ดพันธุ์เติบโต
อีกทั้งหลังต้นไม้เทพสวรรค์โตถึงจุดๆหนึ่งแล้ว จำต้องให้ตัวตนใต้ขอบเขตขุนนางอมตะที่เข้าใจกฏแล้วมาเข่นฆ่ากันเบื้องหน้า เพื่อสังเวยต้นไม้เทพสังเวยสวรรค์ ให้มันออกผล…
ที่สำคัญต่อให้สังเวยไปมากพอแล้ว แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะได้รับผลเสมอไป
เรียกว่ามันมีโอกาสฝ่อถึง 9 ส่วน และมีโอกาสเกิดผลแค่ 1 ส่วนเท่านั้น
“ส่วนเดียว!?”
ต้วนหลิงเทียนที่ได้ฟังข้อความร่ายยาวของหลิงเจวี๋ยอวิ๋นก็อดไม่ได้ที่จะอึ้ง กับอัตราการปรากฏของผลเทพสังเวยสวรรค์ “มีเงื่อนไขยุ่งยากวุ่นวายขนาดนี้ แต่มีโอกาสที่ผลจะสุกแค่ส่วนเดียว…ข้าเกรงว่าคนที่ปลูกต้นเทพสังเวยสวรรค์นี้ สมควรมีแต่คนบ้าใช่ไหม?”
“ถูก ล้วนมีแต่คนบ้าทั้งสิ้น!”
หลิงเจวี๋ยอวิ๋นกล่าว “ตอนที่ข้าอยู่ในดินแดนการล่มสลายแห่งทวยเทพ เท่าที่ข้าเคยได้ยินมา รู้สึกจะมีแค่ 3 คนเท่านั้นที่ปลูกต้นไม้เทพสังเวยสวรรค์จนโต และได้ผลของมัน”
“มี 2 ที่ตกตายไปแล้ว”
“คนสุดท้ายก็คือจักรพรรดิสวรรค์คนปัจุบันของว่านโช่วเทียน”
