หลิงเจวี๋ยอวิ๋นพูดต่อ
“จักรพรรดิสวรรค์ว่านโช่วเทียน?!”
ต้วนหลิงเทียนอดสูดลมหายใจเข้าลึกๆไม่ได้
ว่านโชวเทียนนั้น เป็นแดนสวรรค์ที่ต้อนรับเฉพาะสัตว์อมตะเท่านั้น ส่วนมนุษย์จะถูกไล่ฆ่าทันทีที่เห็น เรียกว่าเป็นดินแดนของสัตว์อมตะก็ว่าได้
ด้วยเหตุนี้ภาวะแข่งขันในว่านโช่วเทียนสมควรดุร้ายรุนแรงมาก แล้วผู้ที่จะกลายเป็นจักรพรรดิสวรรค์ของว่านโช่วเทียนได้จะร้ายกาจปานใด?
“เจ้าออกทะเลมาไกลแล้ว…ไหนว่ามา ที่แท้ผลเทพสังเวยสวรรค์นั่นทำอะไรได้บ้าง? แล้วไฉนมีแต่ผู้ที่ยังไม่บรรลุถึงขุนนางอมตะเท่านั้นถึงจะกินได้?”
ต้วนหลิงเทียนเอ่ยถามด้วยสงสัย
นั่นเพราะผลเทพสังเวยสวรรค์มีคำว่า ‘เทพ’ อยู่ในชื่อ แถมยังจำกัดด่านพลังผู้ที่จะใช้ว่าต้องไม่เกินขุนนางอมตะอีก มันต้องมีเหตุผลอะไรสำคัญแน่นอน
เขาก็เลยอยากรู้
ว่าที่แท้ผลเทพสังเวยสวรรค์มันให้ผลเลิศล้ำอันใด?!
“ผลเทพสังเวยสวรรค์ที่ว่า ทันทีที่เจ้ากินมัน…มันจะทำให้ด่านพลังของเจ้ายกระดับไปหนึ่งขอบเขตทันที”
ได้ยินคำถามของต้วนหลิงเทียน หลิงเจวี๋ยอวิ๋นก็ตอบกลับทันที “ยกระดับไป 1 ขอบเขตที่ข้าว่า ไม่ใช่ว่ายอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดพอกินเข้าไปแล้วจะทะลวงถึงขุนนางอมตะ 1 ต้นกำเนิด แต่ยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดที่ว่า…จะทะลวงถึงด่านพลังขุนนางอมตะ 10 ทิศทันที!”
ภายในถิ่นที่อยู่ของนิกายอมตะอวิ๋นไถ
