หลิงเจวี๋ยอวิ๋นที่นั่งอยู่บนโต๊ะหินอ่อนในลานเล็กๆแห่งหนึ่ง หลังส่งข้อความสุดท้ายให้ต้วนหลิงเทียน ก็เคาะนิ้วลงโต๊ะเบาๆ
เรื่องที่ต้วนหลิงเทียนนิ่งไปไม่ตอบอะไรกลับมาอยู่นานนั้น มันไม่ได้แปลกใจอะไรเลย
“แค่นี้เจ้าต้วนหลิงเทียนก็อึ้งแล้วหรือ? มันยังไม่ทันรู้ด้วยซ้ำ…ว่าแค่ยกระดับด่านพลังไปหนึ่งขอบเขตนั่น ยังเป็นแค่ 1 ใน 2 ความสามารถของผลเทพสังเวยสวรรค์เท่านั้น”
หลิงเจวี๋ยอวิ๋นพึมพำกับตัวเบาๆด้วยรอยยิ้มสนุกสนาน “หากมันรู้ว่าผลเทพสังเวยสวรรค์นั่นพอกินไปแล้ว ยังจะทำให้เข้าถึงกฏใดกฏหนึ่ง กระทั่งอาจเข้าใจความลึกซึ้งได้มากมายหลายประการมันจะทำหน้าอย่างไรนะ…”
ในลานแห่งหนึ่งของคฤหาสน์ส่วนตัวประมุขนิกายอมตะเป้าผู่
ต้วนหลิงเทียนที่ได้ยินข้อความของหลิงเจวี๋ยอวิ่นก็ตกตะลึงไปแล้วจริงๆ
ผลเทพสังเวยสวรรค์นั่นหากยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดกินไป จะทำให้บรรลุถึงขอบเขตขุนนางอมตะ 10 ทิศได้เลยงั้นเหรอ?
หลังอื้ออึงไปพักหนึ่ง ลมหายใจต้วนหลิงเทียนก็ถี่รัวขึ้นปานหอบเหนื่อย “ในสวรรค์และโลกกลับมีผลไม้อมตะที่มีพลังอำนาจน่ากลัวขนาดนี้อยู่ด้วย?”
“หากมันมีประสิทธิภาพทำให้ผู้ที่กินบรรลุถึงขุนนางอมตะ 10 ทิศได้ทันที ก็สมแล้วที่มีคำว่า ‘เทพ’ อยู่ในชื่อ”
ผ่านไปอีกสักพักลมหายใจของต้วนหลิงเทียนก็ค่อยๆสงบลง แต่กว่าจะสงบได้เขาก็ใช้ความพยายามไม่น้อย
