“ข้าเกรงว่า…พวกมันไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่”
หลังยกประเด็นนี้ขึ้นมาพูด จางกวงเจิ้งก็เอ่ยเตือนเสียงเข้มต่อว่า “วันหน้า เจ้าอย่าได้ออกจากเขตนิกายอมตะเป้าผู่เราโดยง่าย…ขอเพียงเจ้ายังอยู่ในเขตนิกายอมตะเป้าผู่เรา แม้องค์กรกะโหลกเลือดจะเป็น 1 ใน 3 องค์กรมือสังหารระดับต้นๆของแดนสวรรค์ใต้ แต่พวกมันก็ไม่กล้าบุกเข้ามาในนิกายอมตะเป้าผู่ของพวกเราอย่างอุกอาจแน่นอน”
“ข้าทราบ”
ต้วนหลิงเทียนพยักหน้า เขาเองก็รู้ดีว่ากำลังของตัวเองยังน้อยนิดเกินไป เว้นเสียแต่จะเป็นเรื่องสำคัญจริงๆ เขาย่อมไม่คิดออกจากนิกายอมตะเป้าผู่ง่ายๆอยู่แล้ว
คราวนี้พวกมันส่งนักฆ่าขอบเขตราชาอมตะ 6 ผสานมา แต่กลับล้มเหลวตกตาย ครั้งหน้าไม่ทราบองค์กรกะโหลกเลือดจะส่งนักฆ่าขอบเขตใดมากันแน่ แต่ที่เขารู้อย่างหนึ่ง..พลังฝีมือต้องไม่อ่อนด้อยไปกว่าคนก่อนแน่นอน!
นอกจากนั้นเผลอๆองค์กรกะโหลกเลือดอาจตัดสินใจส่งนักฆ่าที่ทรงพลังเหนือกว่าซุนเหลียงเผิงหรือยอดฝีมือทุกคนในนิกายอมตะเป้าผู่มาเก็บเขาด้วยซ้ำ กล่าวได้ว่าต่อให้เขามีใครติดตามคุ้มครองก็คงไร้ผล!
ที่เขายังปลอดภัยดีอยู่ในนิกายอมตะเป้าผู่แบบนี้ ไม่ใช่ว่าองค์กรมือสังหารจะหวาดกลัวคฤหาสน์เฉวียนโยวแต่อย่างไร ที่พวกมันกริ่งเกรงจริงๆก็คือขุมกำลังเบื้องหลังคฤหาสน์เฉวียนโยวอีกทีต่างหาก จึงไม่กล้าบุกเข้ามาฆ่าเขาถึงในนิกายอย่างอุกอาจ
