‘อย่างไรก็ตาม ต่อให้เป็นด้านในนิกายอมตะเป้าผู่เองก็ใช่ว่าข้าจะปลอดภัย…แววตานั่นของอาวุโสใหญ่ น่ากลัวตอนนี้มันคงแทบรอฆ่าข้าให้ตายเพื่อล้างแค้นให้หวังหงไม่ไหวแล้วกระมัง’
ถึงแม้การตายของหวังหง จะเกิดขึ้นเพราะการกระทำของนางทั้งนั้น
อย่างไรก็ตามเท่าที่เขาได้ฟังมาจากซุนเหลียงเผิง อาวุโสใหญ่นิกายอมตะเป้าผู่ หวังเชียนจ้าน ผู้นั้น มิใช่ตัวดีอันใด ยังเป็นคนจิตใจคับแคบเจ้าคิดเจ้าแค้นนัก
หลานที่มันรักและเอ็นดูปานแก้วตาดวงใจตกตายไปแบบนี้ ด้วยนิสัยคนถ่อยเช่นมัน ไม่มีทางที่จะไม่ฆ่าเขาเพื่อล้างแค้นแน่นอน!
ด้วยเหตุนี้เอง ซุนเหลียงเผิงถึงกับบอกให้เขาออกจากบ้านลานบนเกาะส่วนตัวของศิษย์ที่แท้จริง และมาพักอาศัยรวมถึงบ่มเพาะพลังในคฤหาสน์ส่วนตัวประจำตำแหน่งประมุขนิกายอมตะเป้าผู่…
เพราะซุนเหลียงเผิงเองก็กลัวหวังเชียนจ้านจะลงมือเข่นฆ่าต้วนหลิงเทียนเพื่อล้างแค้น!
วินาทีแรกที่ต้วนหลิงเทียนได้ยินเรื่องนี้จากซุนเหลียงเผิง เขาแทบอยากหอบข้าวหอบของไปให้ห่างนิกายอมตะเป้าผู่จริงๆ…
ไม่ปลอดภัยทั้งภายนอกภายใน แล้วนี่เขาจะมาที่นี่ทำเพื่อ!?
อย่างไรก็ตามพอนึกถึงตอนที่ซุนเหลียงเผิงตัดสินใจละทิ้งศิษย์สายตรงของตัวเอง กระทั่งเลือกจะแก้ปัญหาของหวังหงอย่างยุติธรรม เขาก็ล้มเลิกความคิดที่จะจากไปทันที
