ถึงแม้การกระทำของเจิ้งหงอี้และหวังหงครั้งนี้จะเลวร้ายมาก แต่ตราบใดที่ซุนเหลียงเผิงเลือกที่จะปิดข่าว ก็คงไม่ยากอะไรที่จะรักษาชีวิตเจิ้งหงอี้และหวังหงเอาไว้ได้
ต้วนหลิงเทียนย่อมรู้ดีแก่ใจ
ที่ซุนเหลียงเผิงไม่ปกป้องเจิ้งหงอี้กับหวังหงเลย ทั้งหมดนั้นทำเพื่อเขาล้วนๆ หากเป็นคนอื่นเขาเชื่อว่าซุนเหลียงเผิงอาจไม่จัดการเรื่องราวเด็ดขาดแบบนี้
เพราะการละทิ้งเจิ้งหงอี้นั้น ไม่นับเป็นอะไร
แต่การละทิ้งหวังหง ก็เสมือนละทิ้งหวังเชียนจ้านที่เป็นหนึ่งในเสาหลักของนิกายอมตะเป้าผู่ไปด้วยอีกคน!
ถึงเขาจะรู้ดีแก่ใจว่าทั้งหมดที่ซุนเหลียงเผิงทำไปนั้น เห็นแก่ความสำเร็จในอนาคตของเขา และสิ่งที่เขาจะมอบให้เป็นการตอบแทนในภายหลัง เมื่อเขาออกจากนิกายอมตะเป้าผู่ไปยังคฤหาสน์เฉวียนโยว กระทั่งไปยังเวทีที่เหนือกว่านี้
อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ซุนเหลียงเผิงก็ไม่ยังได้รับประโยชน์ใดๆเป็นชิ้นเป็นอันจากเขาทั้งสิ้น ทำให้เขาจดจำไมตรีครั้งนี้ของซุนเหลียงเผิงอย่างดี
…
หลังจากอาวุโสหอคุมกฏของนิกายอมตะเป้าผู่ ได้ออกประกาศเรื่องความผิดของเจิ้งหงอี้และหวังหง ให้ทราบว่าทั้งคู่ถูกตัดสินโทษประหารไปแล้ว ต้วนหลิงเทียนก็ไม่ได้ย้อนกลับไปที่พักของตัวเอง แต่เลือกจะติดตามซุนเหลียงเผิงไปยังสถานที่พักของอีกฝ่ายทันที
