และในขณะที่ต้วนหลิงเทียนติดตามซุนเหลียงเผิงเข้าไปในเขตที่พักของประมุขนั้น ห่างออกไปไม่ไกล ก็ปรากฏร่างหนึ่งยืนอยู่บนยอดเขา พลางมองจ้องมาด้วยสีหน้าอัปลักษณ์ปั้นยาก
“ประมุขนิกาย ทำแบบนี้เพื่อเห็นแก่คนนอกคนนึง…ไม่กลัวข้าเอาใจออกห่างงั้นหรือ…”
ในขณะที่หวังเชียนจ้านชักสีหน้าอัปลักษณ์ ลูกตาของมันก็เริ่มแดงฉาน สองหมัดกำแน่น พลังเซียนอมตะทั่วร่างคล้ายหลุดการควบคุม เริ่มเอ่อล้นออกมาสะท้านสะเทือนความว่างเปล่ารอบกาย
อย่างที่ซุนเหลียงเผิงเดาไว้ไม่มีผิด!
หวังเชียนจ้านตั้งใจจะฆ่าต้วนหลิงเทียนเพื่อล้างแค้น และถอนตัวออกจากนิกายอมตะเป้าผูโดยที่ไม่สนใจตำแหน่งผู้อาวุโสใหญ่ของนิกายอมตะเป้าผู่อีกต่อไป…
ด้วยพลังฝึกปรือและประสบการณ์ชั่วชีวิตของมัน ตัวมันเชื่อมั่นว่าต้องสามารถฆ่าคนและหลบหนีรอดพ้นเงื้อมมือซุนเหลียงเผิง ยอดฝีมืออันดับ 1 ของนิกายอมตะเป้าผู่ได้อย่างปลอดภัย…
อย่างไรก็ตาม มันไม่คิดไม่ฝันเลยว่าซุนเหลียงเผิงเลือกจะให้ต้วนหลิงเทียนมาอาศัยอยู่ในสถานที่พักส่วนตัวของประมุข!
แบบนี้ ก็ยากที่มันจะลงมือเข่นฆ่าคนได้สำเร็จ!
ให้บุกเข้าที่พักประมุขหรือ? เผลอๆมันอาจไม่ทันได้เห็นตัวต้วนหลิงเทียนด้วยซ้ำ ซุนเหลียงเผิงก็คงปรากฏตัวออกมาขวางมันเอาไว้แล้ว!!
