“และการตายของมัน ก็ทำให้นายน้อยหลีที่เป็นคนรับรองการออกภารกิจ กลายเป็นจุดสนใจของเหล่าผู้บริหารไม่น้อย…ข้าเกรงว่าเรื่องนี้อีกไม่นานต้องลุกลามใหญ่โตแน่”
“ข้ากลัวว่าถึงตอนนั้น ฝ่ายรองผู้นำทั้ง 2 นั่นต้องฉวยโอกาสใช้เรื่องนี้มาสร้างปัญหาให้นายท่าน ผ่านการประเมินทางวินัยเรื่องการใช้สิทธิ์โดยไม่ชอบของนายน้อยหลีเป็นแน่…เพราะสุดท้ายนายน้อยท่าน ก็เป็นผู้ที่รับรองให้ออกภารกิจสังหารดังกล่าว”
ข้อความเสียงที่อาวุโสของสาขาหลักส่งมาดังถึงจุดนี้ก็หยุดลง และไม่ได้ติดต่ออะไรกลับมาอีก
“นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!? แล้วภารกิจที่ข้ารับรองเล่า…จะหยุดลงแต่เพียงเท่านี้หรือ? ข้าได้รับปากผู้จ้างวานไว้แล้วว่าจะจัดการเป้าหมายให้ลุล่วง! หากมิอาจกระทำได้ มิใช่ว่าชื่อเสียงองค์กรมือสังหารกะโหลกเลือดเราต้องป่นปี้แล้วหรือไร!?”
หลังฟังข้อความที่ส่งมาจบ เฉินหลีก็เร่งบดขยี้ยันต์อมตะสื่อสารทางวิญญาณเพื่อติดต่อกลับไปทันที “อีกทั้งเรื่องที่เป้าหมายยากต่อการจัดการ ไม่ใช่ว่าเป็นความรับผิดชอบของพวกหน่วยข่าวกรองรึไร? ไฉนข้าต้องโดนประเมินทางวินัยอะไรด้วย?”
“อีกทั้งเรื่องนี้ต่อให้ข้าใช้สิทธิ์เป็นผู้รับรองการออกภารกิจด้วยตัวเอง…แต่การตัดสินว่าจะรับงานหรือไม่รับงานขั้นสุดท้าย มันก็อยู่ที่ดุลยพินิจของหน่วยข่าวกรองเหมือนกันไม่ใช่รึไง?”
