ข้อความเสียงสุดท้ายที่เฉินหลีส่งไปหาอาวุโสสาขาหลัก น้ำเสียงของมันฟังแล้วเห็นชัดว่าหงุดหงิดทั้งไม่พอใจอย่างแรง! อย่างไรก็ตามแม้มันจะหัวเสียแค่ไหน แต่ในใจก็อดไม่ได้ที่จะกังวล…ด้วยไม่รู้จะจัดการปัญหาครั้งนี้อย่างไร
“มารดามันเถอะ ไอ้ศิษ์นิกายอมตะเป้าผู่นามต้วนหลิงเทียนนั่นมันเป็นตัวบัดซบอันใดกันแน่? ไฉนฆ่าไม่ตายเสียที เป็นเพราะมันคนเดียวข้าถึงได้ซวยโดนตำหนิ แถมยังจะเปิดช่องให้ศัตรูเล่นงานท่านพ่ออีก!”
เฉินหลีพึมพำกับตัวอย่างไม่สบอารมณ์ สีหน้าของมันแลดูบิดเบี้ยวน่าเกลียดมาก
ถึงวาจาที่มันกล่าวไป จะถูกต้องทุกอย่างว่ายามภารกิจเกิดเหตุผิดพลาดอะไรขึ้นมา ก็ไม่ใช่อะไรที่ผู้ค้ำประกันต้องรับผิดชอบเลย แต่ทั้งหมดเป็นความบกพร่องของหน่วยข่าวกรอง ที่ไม่อาจหาข้อมูลเป้าหมายได้ละเอียดพอ…
อย่างไรก็ตาม พวกฝ่ายตรงข้ามบิดามันที่สาขาหลัก ก็ไม่พ้นยกอ้างเรื่องหนึ่งขึ้นมาพูด
บิดาของมันใช้อำนาจโดยมิชอบด้วยการให้ท้ายมัน แถมไปค้ำประกันให้ใครที่ไหนก็ไม่รู้ จนเป็นเหตุให้องค์กรต้องประสบกับความสูญเสีย!!
ในเมื่อมันได้ค้ำประกันเรื่องออกภารกิจสังหารคนๆหนึ่ง แต่สุดท้ายดันเกิดปัญหาและความสูญเสียขึ้นมาแบบนี้ ย่อมไม่ต่างอะไรกับเปิดโอกาสให้ฝ่ายตรงข้ามบิดามัน ยกอ้างเรื่องนี้มาเล่นงานบิดาของมัน!
“เจิ้งหงอี้!!”
