วรตายนั่น คิดจริง ๆ หรือว่าเรากลัวเขา? แต่เขาก็ชิงเผ่นไปก่อนที่บุตรมารของเราจะลืมตาตื่น มิเช่นนั้นเขาก็มิพ้นตายตก”
“เดินทัพเต็มกำลัง จู่โจมนิกายเทวมาร ยึดแถบผาสะบั้นฟ้า!”
เมื่อรู้ว่าเจียงผิงอันอยู่ในแดนบูรพา เหล่ามารก็จู่โจมอีกครั้งอย่างเอิกเกริก บุกทะลวงตรงถึงแถบผาสะบั้นฟ้า ก่อนจะพลันชะงักงันไป
ที่แถบผาสะบั้นฟ้า ชายผมดำผู้หนึ่งมองพวกมันด้วยสายตาเฉยชา ไร้วาทะใด ๆ
“บัดซบ! มิใช่พูดกันหรือว่าเจียงผิงอันอยู่ในแดนบูรพา!”
เผ่ามารตกใจยิ่งยามเห็นว่าเจียงผิงอันยังอยู่
“นี่น่าจะเป็นอวตารร่างหนึ่งของเจียงผิงอัน อย่าไปกลัว กิ่งมารและทหารแมลงของเขาไม่อยู่กับตัวแล้ว จัดการง่ายล่ะทีนี้”
“เจ้าหรือเจียงผิงอัน?”
หนึ่งเสียงอันสุดเย่อหยิ่งถือตนดังขึ้นกะทันหัน
ตัวตนประหลาดซึ่งมีร่างเป็นคน ศีรษะเป็นแพะปรากฏขึ้นตรงหน้าหมู่มาร แผ่อำนาจมืดทมิฬแข็งกล้า
ยามมันปรากฏตัว หัวใจเหล่าผู้ฝึกมารระดับต ่าล้วนสั่นสะท้านปราณมารในตัวคลับคล้ายจะถูกสยบนิ่ง ยากจะโคจรเคลื่อนไหวได้
กระทั่งยอดฝีมือยังสัมผัสได้ว่าการโคจรปราณมารในตัวเกิดการติดขัด
นี่คืออำนาจกดข่มของต้นกำเนิดปราณมาร
“บุตรมาร! มันออกจากการเก็บตัวแล้ว!”
ผู้อาวุโสสูงสุดแห่งนิกายเทวมาร หลู่ตันหน้าเสีย รีบเตือนเจียงผิงอัน “บุตรศักดิ์สิทธิ์ระวังด้วย มันเป็นมารสวรรค์เลือดบริสุทธิ์!”
“มารสวรรค์เลือดบริสุทธิ์?”
เจียงผิงอันเพิ่งเคยได้ยินคำเรียกนี้เป็นครั้งแรก
สีหน้าของหลู
