เจียงผิงอันเยื้องย่างผ่านบรรพตลำธาร ทั่วกายห้อมล้อมด้วยปราณมาร ร่างมหึมาข้ามฟ้าดินดุจนายหนึ่งเดียวเหนือสรรพสิ่ง
ทุกครั้งที่เขาเหวี่ยงหมัด กำปั้นของเขาเสียดสีกับอากาศเยี่ยงลูกไฟ กระแทกเป็นวงบนร่างบรรพชนจระเข้ รัวกระหน ่าใส่จนกระอักเลือด
ปวงชนในสมรภูมิล้วนนิ่งอึ้ง
มิใช่ว่า… พลังกลืนกินของเขาถูกร่างโกลาหลปล้นไปแล้วหรือ?
“เกิดอะไรขึ้น? เจียงผิงอันถึงกับครอบครองพลังกลืนกินทรงพลังเทียบเท่าบรรพชนจระเข้ด้วย”
แทบทุกผู้คิดไปว่าเจียงผิงอันจบสิ้นแน่ การเปลี่ยนแปลงกะทันหันนี้สร้างความหวังแก่เผ่ามนุษย์ซึ่งเดิมสิ้นหวัง
ในทางกลับกัน ความตื่นเต้นของเผ่าปีศาจอันนำโดยเผ่าจระเข้กลืนสวรรค์ดิ่งวูบถึงก้นบึ้งทันที
เจียงผิงอันแข็งแกร่งอยู่แล้ว หลังได้พลังกลืนกินไป ยามเขาใช้วรยุทธ์ก็ยิ่งไร้กังวล
หมัดทำลายล้างถูกใช้ออกมาเป็นครั้งคราว
“สัตว์เลื้อยคลานสมควรตาย! ข้าจะฆ่าเจ้า!”
บรรพชนจระเข้เดือดโทสะที่พลังซึ่งเดิมเป็นของมันเพียงหนึ่งถูกผู้อื่นควบคุมได้ ประหนึ่งเมียรักถูกใครสักคนช่วงชิง
บรรพชนจระเข้ใช้พลังและวรยุทธ์ที่บรรลุมาจู่โจมใส่เจียงผิงอัน
ทว่า เจียงผิงอันซึ่งได้พลังกลืนกินมามีปราณวิญญาณเพียงพอจะใช้วิชาต่าง ๆ ได้อย่างไร้คำนึง
ต่อให้บาดเจ็บสาหัส ก็ยังใช้ ‘ทวีคูณอนันต์’ ฟื้นฟูตนเองได้
สองฝ่ายโจมตี กลืนกินพลังของกันและกัน ไม่ว่าฝ่ายใดก็ทำร้ายกันมิได้ ทำได้เพียงยื้อกันไว้
“บัดซบ! บัดซบ!”
บรรพชนจระเข้อัดอั้นใจยิ
