่ง นี่เป็นพลังของมันแท้ ๆ แต่มนุษย์ผู้นี้กลับได้มันไป
หากมิใช่เพราะพลังกลืนกินของเขา เจียงผิงอันผู้นี้คงตายไปแล้วแท้ ๆ!
อีกฝ่ายไปได้พลังกลืนกินมาได้เช่นไรกันแน่!
เซี่ยชิงฉวยโอกาสนี้ตะโกนบอกเหล่าทหารมนุษย์ “เพื่อบ้านเกิดและญาติมิตรเบื้องหลังเรา ฆ่า!”
“ฆ่า!”
เหล่าทหารมนุษย์เปลี่ยนสีหน้า ฟื้นคืนความมั่นใจกลับมา ชักอาวุธเปื้อนเลือดเข่นฆ่าปีศาจกันอีกครั้ง
บรรพชนจระเข้แล้วเช่นไร? พวกเขามีเจียงผิงอัน!
มหาจักรพรรดิไม่อยู่ แต่เจียงผิงอันอยู่!
ทะเลบูรพา
ทัพปีศาจสมุทรรุกประชิด ขณะที่ทัพขจัดปีศาจล่าถอยต่อเนื่อง
เฉียนจั้วเห็นบ้านเมืองและผู้คนอยู่เบื้องหลัง มือก็กำหมัดแน่น
จะถอยมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ยามนี้ต้องเผชิญหน้าสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเท่านั้น
“หยุดการถอย! พร้อมรับศึก!”
ได้ยินเช่นนี้ ร่างของทหารมากมายสะท้านเกินควบคุม ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มขื่นขม
แดนศักดิ์สิทธิ์เทียนเจ๋อชักทัพกลับ จำนวนคนหายไปสามในสิบหนึ่งบุคคลต้องเผชิญหน้าปีศาจสมุทรร่วมขอบเขตอย่างน้อยสองตน
ในศึกนี้มีโอกาสตายมากกว่าเก้าส่วน ไร้โอกาสชนะใด ๆ ผู้ใดมาก็ไร้ประโยชน์
“ฮ่า ๆ ดูซิพวกเจ้าจะหนีไปไหนได้!”
ปีศาจสมุทรนับไม่ถ้วนโถมทะยานมืดฟ้ามัวดิน ปราณปีศาจคลุ้งบ้าคลั่ง กวนวายุป่วนพิรุณ
แรงกดดันนั้นมหาศาลจนทหารมนุษย์ทุกนามเครียดเขม็ง
ขณะที่สองฝ่ายกำลังจะสู้กันนั้น มิติพลันสั่นสะท้าน เรือเหาะลำแล้วลำเล่าข้ามมิติมาปรากฏสู่ทุกสายตา
เหล่าทหารมนุษย์ปรี
