ตู้ม ตู้ม!
แมลงระเบิดตัวเองสีแดงแผลงฤทธิ์ทำลายล้างชวนขนลุก ทำให้ปีศาจสมุทรทั้งหลายถอยกรูดครั้งแล้วครั้งเล่า
ตามด้วยทหารแมลงโล่เนื้อ ผู้ฝึกตนขนาบข้างทหารแมลงจู่โจมร่วมกันเข่นฆ่าปีศาจสมุทร
แม้จะมีทหารแมลงมากมาย ก็ยังมิเพียงพอเปลี่ยนกระแสศึกทั่วสมรภูมิ แต่ถึงอย่างนั้น อย่างน้อยที่สุด ก็ยังช่วยแบ่งเบาแรงกดดันไปได้บ้าง
ทหารแมลงเพิ่มมาหนึ่งตัว ช่วยชีวิตทหารได้เพิ่มอีกคน
ศึกอันรุนแรงมิได้จบลง สงครามมิใช่เรื่องเล่าเทพนิยาย ชีวิตถูกเกี่ยวเก็บเช่นต้นหญ้า ซากศพซึ่งเคยมีชีวิตร่วงโรยเช่นสายฝนสู่พื้นดิน
สองฝ่ายล้วนตาแดงฉาน วิชาลับระดับสูงสุดเรืองรองกลางเวหากฎเกณฑ์นับหมื่นปรวนแปรทั่วสรวงอย่างรุนแรง
แม้จะเป็นผู้แข็งแกร่งอย่างเจียงผิงอันก็ยังเพิ่มบาดแผลอย่างต่อเนื่อง และเพราะเขากวัดแกว่งกิ่งมารสะเทือนสรวงไม่ว่างเว้น ฝ่ามือของเขาจึงถูกครูดจนเห็นกระดูกขาว
เจียงผิงอันหารู้ไม่ว่าฆ่าศัตรูไปกี่มากน้อย ทราบเพียงว่ามิอาจฆ่าศัตรูหมดสิ้นได้เลย พวกมันหนาแน่นสุดลูกหูลูกตาไปหมด
มิอาจทราบว่าต้องใช้เวลาเพียงไร บางทีอาจสองสามเดือนหรือนานกว่า แต่เผ่ามารแดนอุดรสุดแสนดีใจยามได้ยินข่าวจากแดนบูรพา
“ข่าวดี! เจียงผิงอันกลับแดนบูรพาไปแล้ว!”
“ข้าได้ยินจากทางเผ่าปีศาจทะเลบูรพาว่าเจียงผิงอันฆ่าไพร่พลฝั่งพวกมันไปอย่างบ้าคลั่ง เผ่าปีศาจสมุทรเสียหายย่อยยับ”
“เจียงผิงอันไม่อยู่ นี่แหละโอกาสล้างแค้นของเราเผ่ามาร!”
“เจียงผิงอันสมค
