ไม่มีใครเป็นคู่มือมังกรมารนั่นได้อีก”
หลู่ตันรู้ว่าเจียงผิงอันทรงพลัง หากทั้งสองอยู่ในขอบเขตเดียวกันก็อาจเอาชนะอีกฝ่ายได้
แต่บุตรมารอยู่ในขั้นกลางขอบเขตหลอมสุญตา และยังมีสายเลือดระดับสูงสุด กระทั่งฆ่ายอดฝีมือขั้นปลายขอบเขตหลอมสุญตามาแล้ว พลังต่อสู้ร้ายกาจไม่ธรรมดา
มิใช่สิ่งที่ขอบเขตปัจจุบันของเจียงผิงอันจะเอื้อมถึงได้เลย
มารร่างมนุษย์หัวแพะยืนกลางสุญตา ห้อมล้อมด้วยพลังมืดทมิฬดวงตาว่างเปล่ามองลงมายังเจียงผิงอัน
“ข้าได้ยินว่าเจ้าพรสวรรค์ไม่เลว ข้าจะบำเหน็จโอกาสให้เจ้าครั้งหนึ่ง คุกเข่าศิโรราบแก่บุตรมารผู้นี้เสียเดี๋ยวนี้ ภายหน้า บุตรมารผู้นี้เป็นใหญ่ในโลกา ก็จะมีที่สำหรับเจ้าซุกหัวนอน”
เจียงผิงอันหันไปถามหลู่ตัน “ร่างจริงเจ้านี่เป็นแพะหรือ?”
หลู่ตันไม่รู้ความคิดของเจียงผิงอัน ทำไมจึงถามคำถามไร้ประโยชน์เช่นนี้ออกมา แต่ก็ยังตอบกลับไปว่า “มิใช่แพะ เป็นมนุษย์หัวแพะต่างหาก”
“น่าเสียดาย กินมิได้”
เจียงผิงอันเสียดายเล็กน้อย สำหรับสิ่งมีชีวิตร่างคล้ายมนุษย์ เขาหามีความอยากกินไม่ เขานึกอยากลองอยู่เชียวว่ารสชาติของมารสวรรค์เลือดบริสุทธิ์เป็นเช่นไร
หลู่ตัน “…”
บุตรมาร “…”
ปวงชน “…”
บ้า บ้าไปแล้วชัด ๆ
นี่คือมารสวรรค์เลือดบริสุทธิ์ ตัวตนสูงสุดในสายเลือดมาร แต่เจียงผิงอันถึงกับคิดจะกินอีกฝ่าย
สีหน้าหลู่ตันสุดแสนจนใจ บุตรศักดิ์สิทธิ์บรรลุผลงานยิ่งใหญ่ตั้งแต่ยังอายุน้อยจนเหลิงในฤทธิ์อย่างเห็นได้ชัด
