หลังจากรีดเค้นพลังเฮือกสุดท้ายควบคุมกระบี่หลิงหลง 7 เปลี่ยนให้บินย้อนกลับมาและเก็บกลับไป ต้วนหลิงเทียนก็ถูกความเจ็บปวดเคี่ยวกรำจนแทบสิ้นสติ
หลังนอนหอบหายใจอยู่พักใหญ่ ต้วนหลิงเทียนก็ค่อยๆยกมือที่บัดนี้บังเกิดรอยแผลชิ้นเนื้อขาดวิ่นเห็นกระดูกดั่งผ้าขี้ริ้วเก่าๆขึ้นมาเบาๆ เรียกโอสถรักษาออกจากแหวนพื้นที่ก่อนจะตบเข้าปาก จากนั้นก็รอให้โอสถแสดงผลอยู่พักหนึ่งเริ่มโคจรพลังเพื่อกระจายผลของมันไปทั่วร่าง
ผ่านไปไม่กี่สิบลมหายใจอาการบาดเจ็บของเขาก็ทุเลาลงจนเริ่มมีเรี่ยวแรงให้พอขยับร่างได้อีกครั้ง
“เจ้าหนู เพลิงเทพโกลาหลกับทองเทพสุดลี้ลับ ได้เข้าสู่ห้วงนิทราเป็นการชั่วคราวเพราะช่วยเจ้า…ข้าเองก็จำต้องงีบหลับเพื่อฟื้นฟูพลังสักระยะ…”
ในขณะที่ต้วนหลิงเทียนเริ่มมีเรี่ยวแรงขยับตัว และคิดจะไปเก็บอุปกรณ์อมตะของนักฆ่ากะโหลกเลือดและแหวนพื้นที่ของอีกฝ่าย ก็พอดีกับที่เสียงปฐพีเทพแรกกำเนิดฟ้าดินดังขึ้นในหัวเขาเสียก่อน
ในอดีตนั้นน้ำเสียงเล็กๆปานเด็กน้อยยังไม่หย่านมมารดาของปฐพีเทพสุดลี้ลับจะเต็มไปด้วยความคึกคักมีชีวิตชีวา ทว่าคราวนี้กลับเฉื่อยชาคล้ายเด็กน้อยง่วงนอน และยิ่งพูดเสียงก็เบาลงมากขึ้นทุกขณะ
