เจิ้งหงอี้พยักหน้าขานตอบ
“เจ้าคิดว่าอัจฉริยะอย่างต้วนหลิงเทียนผู้นั้น จักโง่เสี่ยงชีวิตออกจากนิกายอมตะเป้าผู่ เพื่อเห็นแก่ผู้ติดตามคนหนึ่งงั้นหรือ?”
นักฆ่ากะโหลกเลือดกล่าวเยาะเย้ย
“ท่านผู้อาวุโส ตอนนี้ข้านึกหาวิธีอื่นไม่เจอแล้วจริงๆ…อย่างไรก็ตามข้าคิดว่าลองใช้วิธีนี้ดูก่อนก็ไม่เสียหาย”
เจิ้งหงอี้ก้มหัวด้วยความกริ่งเกรง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างกล้าๆกลัวๆ “อย่างไรเสีย ท่านผู้อาวุโสก็คงไม่อยากเสียเวลารออยู่เฉยๆใช่ไหม?”
“ถึงแม้ท่านอาจจะมองว่าวิธีนี้คงไม่ได้ผล…แต่หากมันได้ผลขึ้นมาเล่า?”
เจิ้งหอี้พยายามรวบรวมความกล้ากล่าวโน้มน้าวนักฆ่ากะโหลกเลือด
“ก็ใช่”
นักฆ่ากะโหลกเลือดครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง จากนั้นก็เห็นด้วยกับวิธีของเจิ้งหงอี้
พอเห็นว่าสามารถโน้มน้าวนักฆ่ากะโหลกเลือดได้สำเร็จ เจิ้งหงอี้ก็ลอบระบายลมหายใจอย่างโล่งอกลับๆ จากนั้นก็มองกล่าวกับนักฆ่ากะโหลกเลือดด้วยท่าทางกล้าๆกลัวๆอีกครั้งว่า “ท่านผู้อาวุโส เจ้านี่มันเห็นหน้าข้าทั้งรู้แล้วว่าข้าเป็นใคร…หากยังไง ถ้าท่านสามารถใช้เจ้านี่ล่อต้วนหลิงเทียนออกมาได้จริง ท่านก็ฆ่ามันก่อนที่มันจะตื่นเถอะ”
“และหากต้วนหลิงเทียนไม่ออกมา…ก็ขอให้ท่านฆ่ามันทิ้งเช่นกัน”
เจิ้งหงอี้กล่าวร้องขอ
“ได้”
นักฆ่ากะโหลกเลือดพยักหน้ารับเบาๆ
