‘ไม่คิดเลยว่าแค่จะฆ่ายอดเซียนอมตะขั้นสูงสุดคนหนึ่งกลับเกิดเหตุเปลี่ยนแปลงมากมายขนาดนี้…และหากคนที่จัดการนักฆ่ากะโหลกเลือดนั่นไปเป็นอาวุโสนิกายอมตะเป้าผู่จริง ป่านนี้เรื่องคงไปถึงหูอาจารย์แล้วกระมัง?’
หลังหวังหงจากไป สีหน้าเจิ้งหงอี้ก็ทวีความเคร่งเครียดขึ้นไปอีก
ขณะเดียวกัน
หลังจากที่ต้วนหลิงเทียนกลับมาถึงนิกายอมตะเป้าผู่ เขาก็บึ่งตรงไปหาประมุขนิกายอมตะเป้าผู่อย่างซุนเหลียงเผิงถึงที่พักอีกฝ่ายทันที
“ต้วนหลิงเทียน เจ้ามาหาข้าเช่นนี้ มีอันใดหรือ?”
ซุนเหลียงเผิงเอ่ยถาม
“ประมุข…”
สองตาต้วนหลิงเทียนทอประกายเรืองขึ้นวูบหนึ่ง จากนั้นก็เล่าเรื่องราวของนักฆ่ากะโหลกเลือดออกไปให้อีกฝ่ายฟังทันที
“อะไร!?”
“นักฆ่าจากองค์กรมือสังหารกะโหลกเลือด!?”
…
พอซุนเหลียงเผิงได้รับทราบเรื่องที่ต้วนหลิงเทียนถูกนักฆ่าขององค์กรมือสังหารกะโหลกเลือดล่อออกไปฆ่า สีหน้าของมันก็เปลี่ยนไปใหญ่หลวง
“เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ไฉนเจ้าไม่มาหาข้าแต่แรกเล่า?!”
ซุนเหลียงเผิงเอ่ยถาม
“ข้ากลัวว่าฮ่วนเอ๋อจะอยู่ในมือของมันจริงๆ และหากมันมีวิธีตรวจสอบความเคลื่อนไหวในนิกายอมตะเป้าผู่ขึ้นมา ข้าบอกท่านไป ไม่เท่ากับผลักฮ่วนเอ๋อลงกองไฟรึไง?”
ต้วนหลิงเทียนกล่าว
“แล้วหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น?”
ซุนเหลียงเผิงเอ่ยถามอีกรอบ
