เสียงกระดูกแตกทั้งเนื้อฉีกกระชากดังขึ้น เป็นทั้งแขนของชายวัยกลางคนถูกต้วนหลิงเทียนบิดกระชากจนขาดออกอย่างแรง จากนั้นก็โยนทิ้งไปดั่งขยะชิ้นหนึ่ง!
ไม่กี่ลมหายใจ แขนข้างที่ถูกกระชากขาดของชายวัยกลางคนก็ร่วงตกลงไปยังผิวทะเลสาบอันกระจ่างใส ก่อเกิดบุปผาลิตแดงฉาน มองไปราวกับมีกุหลาบน้ำผลิบาน
ระหว่างที่แขนร่วงตก แม้ชายวัยกลางคนจะมีเวลามากพอให้ใช้พลังดูดรั้งแขนกลับมาต่อ แต่มันก็ไม่กล้าทำอะไรทั้งสิ้น
มันได้แต่มองจ้องต้วนหลิงเทียนด้วยสองตาเบิกโพลง ทำราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ “เจ้า…เจ้ามิใช่ยอดเซียนอมตะขั้นสูงสุด!”
“เจ้า…ไฉนเจ้าถึงได้มีพลังเซียนอมตะมหาศาลขนาดนี้ได้!!”
พอกล่าวจบคำ ร่างชายวัยกลางคนที่หลั่งเหงื่อเย็นชุ่มโชก ก็เร่งล่าถอยยออกไปจากต้วนหลิงเทียนอย่างเร็ว คล้ายต้วนหลิงเทียนเป็นเทพแห่งโรคห่า หรือไม่ก็จะกลืนกินมันอย่างไรอย่างนั้น
เมื่อครู่ ตอนที่ต้วนหลิงเทียนลงมือ มันเองก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายพลังธาตุดิน
อีกทั้งต้วนหลิงเทียนไม่ได้ใช้วิธีการอื่นใดเลย เพียงแค่พลังเซียนอมตะต้นกำเนิดที่ผสานพลังธาตุดินเท่านั้น
เหตุผลที่ไฉนพลังของต้วนหลิงเทียนถึงได้กล้าแข็งสุดที่มันจะทำอะไรได้ เป็นเพราะพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดของต้วนหลิงเทียนทรงพลังเกินไป ถึงขั้นที่พลังเซียนอมตะของราชาอมตะ 1 ต้นกำเนิด อันผสานพลังของความลึกซึ้งจากฏแห่งน้ำทั้งหลายเอาไว้ของมัน ไม่อาจทำอะไรได้เลย!!
