‘ถึงจะเป็นพลังเซียนอมตะของตัวตนขอบเขตราชาอมตะ 10 ทิศ ก็ไม่มีพลังอำนาจสะกดข่มข้าถึงขนาดนี้…และไม่ทรงพลังเท่าพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดเมื่อครู่ของมันด้วยซ้ำ!’
‘รู้สึกเหมือน…พลังเซียนอมตะต้นกำเนิดของมันได้ก้าวข้ามขอบเขตราชาอมตะไป และบรรลุถึงขอบเขตจอมราชันอมตะแล้ว!’
คิดถึงจุดนี้ ชายวัยกลางคนย่อมรู้ตัวดีว่ามันไม่ใช่คู่ต่อสู้ของต้วนหลิงเทียนอีกต่อไป อย่างน้อยๆมันก็ไม่อาจทำอะไรต้วนหลิงเทียนได้เลย!
‘ต้วนหลิงเทียนนั่นมันพึ่งจะออกจากแดนสวรรค์ใต้โบราณมาไม่นาน บ่งบอกว่าด่านพลังของมันเมื่อไม่กี่เดือนก่อนสมควรอยู่ในขอบเขตยอดเซียนอมตะไม่ผิดแน่..’
‘แต่พลังเซียนอมตะต้นกำเนิดของมันวันนี้ สมควรแตะถึงขอบเขตจอมราชันอมตะแล้ว…สิ่งนี้เป็นไปได้ประการเดียว มันมีอุปกรณ์อมตะระดับจอมราชันประเภทสิ้นเปลือง!’
‘ตอให้พลังที่มันได้มาจะใช้แล้วหมดไป…ทว่าคิดจะฆ่าข้าก่อนพลังหมด นับเป็นเรื่องราวอันง่ายดายนัก’
ในห้วงเวลาดุจฟ้าแลบ ชายวัยกลางคนก็คาดเดได้ว่าไฉนพลังของต้วนหลิงเทียน ถึงเทียบได้กับพลังของจอมราชันอมตะ
และจังหวะนี้ ในใจของมันหลงเหลือเพียงความคิดเดียวเท่านั้น
หนี!
อนิจจาในขณะที่ชายวัยกลางคนริเริ่มเคลื่อนไหว ต้วนหลิงเทียนที่เดาได้แต่แรก ก็ยกมือขึ้นมาโบกอย่างไม่รีบไม่ร้อน จากนั้นพลังเซียนอมตะต้นกำเนิดที่ผสานกับพลังธาตุดินก็เริ่มปะทุออกมา
ครืน! ครืน! ครืน! ครืน! ครืน!
…
