‘อย่างไรเสีย ถึงมันจะตายแต่แหวนพื้นที่มันก็ยังอยู่ ในนั้นสมควรมีค่ามัดจำที่รับมาก่อนครึ่งหนึ่ง…เพราะสุดท้ายไม่ว่าองค์กรมือสังหารใดในแดนสวรรค์ใต้ ก็ล้วนมีกฏจ่ายก่อนครึ่งหนึ่งและอีกครึ่งต้องจ่ายหลังจบงานเหมือนกัน กะโหลกเลือดก็สมควรทำตามกฏนี้ไม่เว้น…’
‘บางที…ของที่ผู้จ้างจ่ายมัดจำไว้ อาจจะยังอยู่ในแหวนมัน’
‘ที่สำคัญดูจากระยะเวลาแล้ว คนที่จ้างวานฆ่าข้าสมควรเป็นคนในเขตคฤหาสน์เฉวียนโยวเท่านั้น…ไม่ต้องนับเรื่องที่ชื่อข้าสมควรยังแพร่ไปไม่ถึงเขตคฤหาสน์ระดับ 6 อื่นๆ เผลอๆนอกเขตคฤหาสน์เฉวียนโยว คงไม่มีใครรู้จักข้าด้วยซ้ำ’
‘นอกจากนั้นหากเป็นคนในเขตคฤหาสน์เฉวียนโยว อาศัยผลึกอมตะที่หมุนเวียนใช้กันอยู่ก็คงไม่ใช่อะไรที่นักฆ่าจากองค์กรมือสังหารระดับนี้จะต้องการ’
‘กล่าวได้ว่า…คนที่จ้างวานฆ่าข้ามา สมควรถูกองค์กรมือสังหารกะโหลกเลือดสั่งให้จ่ายเงินมัดจำเป็นสิ่งของมากกว่า…’
ขณะมองซากเนื้อเลอะเลือนค่อยๆร่วงตกจากลูกกรง ต้วนหลิงเทียนก็ครุ่นคิดในใจไม่หยุด หากแต่ยังไม่ลืมใช้พลังเก็บสินสงคราม
‘เรื่องที่เกิดขึ้นในแดนสวรรค์ใต้โบราณระดับต่ำคงยากที่จะมีใครล่วงรู้ และขุมกำลังเบื้องหลังคนที่ข้าฆ่าไป…ต่อให้สงสัยข้าแค่ไหน ก็ไม่มีใครกล้ามั่นใจว่าข้าเป็นคนลงมือเต็มสิบส่วนแน่ เช่นนั้นคงยากที่จะมีใครบ้าควักสมบัติออกมาเป็นค่าจ้างองค์กรมือสังหารกะโหลกเลือด’
