พอกล่าวถึงจุดนี้ ชายหนุ่มก็ชะงักไปคล้ายตระหนักอะไรได้บางอย่าง ลูกตามันหดหยีลง หันไปมองถามชายวัยกลางคนด้วยความประหลาดใจว่า “หัวหน้า…ที่ผู้อาวุโส 13 เอ่ยถามถึงเมื่อครู่ คงไม่ใช่เด็กน้อยคู่นั้นหรอกนะ?
“เหอะๆ เห็นได้ชัดว่าเป็นพวกมันนั่นล่ะ”
ชายยวัยกลางคนคลี่ยิ้มเจื่อนๆ กล่าวว่า “อีกทั้งจากสีหน้าของผู้อาวุโส 13 เมื่อครู่ เห็นชัดว่าต้องเสียท่าเด็กน้อยคู่นั้น และทำพวกมันคลาดสายตาไปแล้วเป็นแน่…”
“ข้าหวังว่าอาวุโส 13 จะไล่ตามเด็กน้อยทั้งคู่นั่นทัน…หาไม่แล้วหากเกิดอะไรขึ้นกับเด็กน้อยคู่นั้นล่ะก็ อย่าว่าแต่อาวุโส 13 จะถูกลงโทษเลย กระทั่งพวกเราที่เป็นหน่วยลาดตระเวณพื้นที่แถบนี้ก็ไม่พ้นโดนดีไปด้วย…”
กล่าวถึงท้ายประโยต ชายวัยกลางคนก็ถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้
ชายชราชุดเทาที่พึ่งออกจากอาณาเขตแดนบรรพชนมังกรและกำลังมุ่งหน้าไปทางใต้นั้น แม้จะพยายามปูพรมค้นหาแล้ว แต่กลับไม่พบเจอแม้แต่เงาเป้าหมาย…
ทันใดนั้นสีหน้าชายชราก็กลับกลายเป็นอัปลักษณ์ปั้นยากทันที “เจ้าเด็กน้อยคู่นี้แสบยิ่งนัก…ตั้งแต่บรรลุถึงขอบเขตขุนนางอมตะก็พยายามแอบหนีไปไม่หยุด…”
“2-3 ครั้งก่อนยังดีที่ข้าไหวตัวทันและจับพวกมันได้…แต่ครานี้พวกมันวางแผนได้แสบนัก! ไม่เพียงให้คนมาล่อข้าได้สำเร็จ ยังหลบหนีคนที่ข้าสั่งให้เฝ้ามาได้อีก!!”
“หวังว่าพวกมันจักไม่เป็นไร…หาไม่แล้วข้าจักไปอธิบายให้ท่านผู้เฒ่าฟังได้อย่างไร…”
